Tęczowe skrzydło Tosi

— Bajka do czytania —

W lesie pełnym sosen i brzóz, gdzie promienie słońca tańczyły wśród liści, mieszkała mała sójka o imieniu Tosia. Była piękna, miała lśniące, niebieskie piórka jak wszystkie sójki, ale jedno skrzydło miała w kolorach tęczy: czerwonym, pomarańczowym, żółtym, zielonym, niebieskim, fioletowym – jak po deszczu na niebie. Inne sójki czasem na nią patrzyły i szeptały: „Dlaczego Tosia ma takie dziwne skrzydło?”

Tosia słyszała te szepty i chciała być taka jak wszystkie. Pewnego dnia usiadła na gałęzi, smutna i zmartwiona. „Gdybym miała zwykłe skrzydło, nikt by się nie gapił” – pomyślała. Ale coś w środku mówiło jej, że tęczowe piórka są wyjątkowe.

Podleciała do niej mądra sowa Zosia, która wszystko wiedziała o lesie. „Widzę, że coś cię trapi, mała” – powiedziała łagodnie. Tosia opowiedziała o swoich zmartwieniach. Sowa uśmiechnęła się i rzekła: „Widzisz te wszystkie drzewa? Każde jest inne – jedno ma krzywe konary, drugie proste, trzecie ma dziuplę. I właśnie dlatego las jest taki piękny. Ty też jesteś piękna, bo masz coś, czego nikt inny nie ma.”

Tosia zastanowiła się nad słowami sowy. Nagle usłyszały pisk: mały zajączek Kicuś utknął w krzakach jeżyn. Wszystkie sójki próbowały pomóc, ale kolce były gęste. Wtedy Tosia rozłożyła swoje tęczowe skrzydło. Jego barwy odbiły promienie słońca i oświetliły ścieżkę, a jeżyny, jakby zahipnotyzowane, rozchyliły się, robiąc przejście. Kicuś wyskoczył radośnie.

Wszystkie zwierzęta patrzyły z podziwem. „Twoje skrzydło to prawdziwy skarb!” – zawołał starszy jeż. Tosia poczuła dumę. Zrozumiała, że nie musi być taka jak wszystkie, żeby być wartościowa. Jej wyjątkowość pomogła innym.

Od tamtego dnia Tosia chętnie pokazywała swoje tęczowe piórka. Inne sójki przestały szeptać – same prosiły, żeby Tosia opowiadała o kolorach, które widziała, przelatując nad łąkami. W lesie zapanowała radość i zgoda.

Kiedy zapadł zmrok, na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Tosia usiadła na swojej ulubionej gałęzi, patrząc w niebo. Jej tęczowe skrzydło lśniło w blasku księżyca, jakby było częścią nieba. Czuła się spokojna i szczęśliwa. „Dobranoc, lesie” – wyszeptała, zamykając oczy. I wkrótce zasnęła, śniąc o kolorowych chmurach.

Wiatr delikatnie kołysał gałęzie, a gwiazdy mrugały do Tosi, jakby mówiły: „Jesteś dokładnie taka, jaka powinnaś być.”