Bajka o Genewie, mieście nad jeziorem

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, nad ogromnym, błękitnym jeziorem, leży miasto Genewa. W tym mieście mieszkała mała Martynka, która uwielbiała patrzeć na wodę i na góry, które stały na straży jeziora jak wielcy, milczący strażnicy.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, a niebo zrobiło się pomarańczowe jak sok z marchwi, Martynka poszła z mamą na spacer nad jezioro. Nagle zobaczyła coś niezwykłego: fontanna w środku jeziora, ta ogromna, wysoka fontanna, zaczęła tańczyć! Woda wirowała w kółko, tworząc małe tęcze.

Martynka przecierała oczy ze zdumienia. „Mamusiu, patrz! Fontanna tańczy!” – zawołała. Mama uśmiechnęła się tajemniczo. „To magia Genewy, kochanie. Każdego wieczoru, gdy zapada zmrok, fontanna opowiada historie tym, którzy umieją słuchać.”

Martynka usiadła na ławeczce i zamknęła oczy. Wtedy usłyszała cichy plusk i szum. Fontanna szeptała: „Dawno temu, nad tym jeziorem mieszkał mały łabędź o imieniu Florek. Florek bał się pływać, bo myślał, że woda jest zbyt głęboka. Ale pewnego dnia spotkał rybkę, która pokazała mu, że woda to przyjaciel, a nie wróg.”

Martynka otworzyła oczy i zobaczyła, że na jeziorze pływa biały łabędź. To był Florek! Podpłynął blisko i skinął głową, jakby chciał powiedzieć: „Dziękuję, że mnie wysłuchałaś.” Martynka poczuła, że serce jej rośnie z radości.

Od tego dnia Martynka codziennie przychodziła nad jezioro, by słuchać opowieści fontanny. Dowiedziała się, że w Genewie każdy kamień, każda uliczka i każdy kwiatek ma swoją historię. Wystarczy tylko umieć patrzeć i słuchać.

Kiedy nastała noc, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Martynka wróciła do domu. Położyła się do łóżka, a przez okno widziała migoczące światła miasta i ciemną taflę jeziora. Czuła się bezpieczna i szczęśliwa.

Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, Genewo. Dobranoc, Florek. Dobranoc, fontanno.” I zasnęła spokojnie, śniąc o tańczących fontannach i przyjaznych łabędziach.