Tęczowa Arielka i Skarb Przyjaźni

— Bajka do czytania —

W podwodnym królestwie, gdzie wodorosty tańczyły w rytm prądów, a muszelki świeciły jak gwiazdy, mieszkała mała arielka o imieniu Tęczowa. Jej ogon mienił się wszystkimi kolorami tęczy, a włosy miała koloru złotego piasku. Każdego ranka Tęczowa pływała nad rafą koralową, szukając przygód i nowych przyjaciół.

Pewnego dnia Tęczowa zobaczyła coś błyszczącego w szczelinie skały. Podpłynęła bliżej i odkryła mały, srebrny pierścionek! Był tak piękny, że arielka natychmiast włożyła go na palec. 'Jaki jestem szczęśliwa!' – pomyślała, wirując w wodzie. Od tej chwili ciągle na niego patrzyła, zapominając o zabawie z innymi rybkami.

Gdy wróciła do swojej muszelki, nie mogła zasnąć. Ciągle obracała pierścionek na palcu i martwiła się, czy go nie zgubi. 'A co, jeśli odpłynie z prądem?' – szeptała do siebie. Nawet jej ulubiona zabawka – pluszowa rozgwiazda – nie mogła jej pocieszyć. Tęczowa była smutna, bo skarb nie dawał jej radości, tylko zmartwienie.

Następnego dnia Tęczowa spotkała swojego przyjaciela, delfina Dyzio. Dyzio był wesoły i zawsze miał czas na figle. 'Chodź, pobawimy się w chowanego w wodorostach!' – zawołał. Ale Tęczowa tylko pokręciła głową. 'Nie mogę, muszę pilnować mojego pierścionka!' – odpowiedziała, chowając go w dłoni.

Dyziowi zrobiło się przykro. 'Tęczowo, dawno już się nie bawiłaś. Czy ten pierścionek jest ważniejszy ode mnie?' – zapytał smutno. Tęczowa spojrzała na swojego przyjaciela i nagle zrozumiała, że przez cały czas myślała tylko o błyszczącym przedmiocie, a zapomniała o tym, co naprawdę ważne – o uśmiechu Dyzio i wspólnych chwilach.

Tęczowa zdjęła pierścionek i podpłynęła do Dyzio. 'Masz rację, skarbie! Prawdziwe bogactwo to przyjaciele, a nie błyskotki' – powiedziała, uśmiechając się. Razem z Dyzio pobawili się w berka wśród koralowców, a potem zjedli słodkie wodorosty na podwieczorek. Tęczowa była szczęśliwsza niż kiedykolwiek, gdy miała złoty pierścionek.

Wieczorem Tęczowa wróciła do swojej muszelki, a srebrny pierścionek położyła na półce z muszelkami. 'Może kiedyś podaruję go komuś, kto go bardziej potrzebuje' – pomyślała. Zamknęła oczy, a wokół niej tańczyły małe, świecące bąbelki. Czuła się lekka i wolna, bo jej serce było pełne miłości, a nie trosk.

Księżyc oświetlił podwodny świat, a Tęczowa zasnęła spokojnie, tuląc swoją pluszową rozgwiazdę. Wokół niej wszystko było ciche i bezpieczne. Dobranoc, mała arielko, śpij słodko, a jutro znów będziesz się bawić z przyjaciółmi. Pamiętaj, że największym skarbem jest dobre serce i uśmiech tych, których kochamy.