Bajka o Arielce, która szukała przyjaźni

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w błękitnym oceanie, mieszkała mała syrenka o imieniu Arielka. Miała długie, rude włosy i ogon mieniący się kolorami tęczy. Każdego ranka pływała wśród koralowców, szukając przygód i nowych przyjaciół.

Arielka uwielbiała zbierać muszelki. Miała ich całą kolekcję – małe, duże, okrągłe i podłużne. Najbardziej dumna była ze swojej perłowej muszelki, która świeciła w ciemności jak mała lampka. Trzymała ją w specjalnym pudełku z wodorostów i nikomu nie pozwalała jej dotykać.

Pewnego dnia, gdy Arielka bawiła się w pobliżu wraku statku, spotkała małą rybkę o imieniu Błysk. Błysk był cały srebrzysty i pływał tak szybko, że wyglądał jak mały promyk słońca. – Hej, Arielko! – zawołał Błysk. – Chcesz się ze mną bawić w chowanego?

Arielka ucieszyła się, ale zaraz zmartwiła. – Chętnie, ale najpierw muszę schować moją perłową muszelkę. Boję się, że ktoś mi ją zabierze – powiedziała. Błysk tylko się uśmiechnął. – Nie martw się, będziemy się bawić niedaleko. Może nawet pokażę ci mój sekretny ogród z meduzami!

I tak Arielka i Błysk spędzili cały dzień na zabawie. Ścigali się z delfinami, tańczyli z krabami i odkrywali zatopione skarby. Arielka była taka szczęśliwa, że prawie zapomniała o swojej muszelce. Gdy słońce zaczęło zachodzić, przypomniała sobie o swoim skarbie i popłynęła szybko do swojej groty.

Ku swojemu przerażeniu zobaczyła, że pudełko z wodorostów jest puste! Perłowa muszelka zniknęła! Arielka rozpłakała się gorzko. – Moja muszelka! Ktoś mi ją ukradł! – szlochała. Błysk próbował ją pocieszyć, ale Arielka była niepocieszona. Czuła, że straciła coś bardzo ważnego.

Nagle zza koralowca wyłoniła się stara, mądra żółwica o imieniu Mela. – Nie płacz, mała Arielko – powiedziała łagodnie. – Twoja muszelka nie zginęła. Popatrz, oto ona! – I wyciągnęła muszelkę, która leżała obok. – Znalazłam ją, gdy odpływałaś. Ale wiesz co? Ta muszelka jest piękna, ale czy dała ci tyle radości, co dzisiejsza zabawa z Błyskiem?

Arielka spojrzała na Błyska, potem na muszelkę i zrozumiała. – Masz rację, Melo. Zabawa z przyjacielem była o wiele fajniejsza niż oglądanie muszelki w samotności – powiedziała. I od tego dnia Arielka dzieliła się swoimi skarbami z Błyskiem i innymi morskimi przyjaciółmi, bo wiedziała, że prawdziwym skarbem jest przyjaźń.