Morska Iskierka i skarb muszelek

— Bajka do czytania —

W najbłękitniejszej lagunie, gdzie woda pachnie wodorostami, a słońce tańczy na falach, mieszkała mała syrenka o imieniu Iskierka. Miała ogon pokryty srebrzystymi łuskami, które mieniły się jak gwiazdki, i długie, złote włosy, które falowały za nią, gdy płynęła. Iskierka uwielbiała zbierać na dnie morza muszelki – każda inna, każda piękna.

Pewnego dnia Iskierka znalazła pod wielkim, koralowym głazem prawdziwy skarb: muszelkę, która świeciła na złoto i wydawała delikatny, dzwoniący dźwięk, gdy dotknęła jej fala. Syrenka zachwyciła się i postanowiła zabrać muszelkę do swojej groty – swojej kryjówki na wzgórzu z różowej rafy.

Po drodze spotkała swoją przyjaciółkę, Ośmiorniczkę Plastuś. Plastuś smutno szukała kamieni do swojej kolekcji – wszystkie jej ulubione rozsypały się po sztormie. „Mogłabym ci pomóc” – powiedziała Iskierka, ale trzymała świecącą muszelkę mocno w dłoniach. Bała się, że jeśli się nią podzieli, straci swoje cudo.

Iskierka odpłynęła szybko do groty. Położyła muszelkę na macie z miękkich wodorostów i podziwiała, jak ta skrzy w ciemności. Nagle usłyszała ciche pukanie – to mały krab Krabuś, sąsiad, pukał w ścianę groty. „Iskierko! W twojej grocie jest taka jasność! Pokażesz mi?” – zapytał nieśmiało.

Syrenka poczuła, że coś ściska ją w sercu. Patrzyła na muszelkę, a potem na Krabusia. Przypomniała sobie, jak Plastuś pomagała jej kiedyś znaleźć drogę do domu, a Krabuś uratował jej ulubioną zabawkę z morskiej trawy. W końcu uśmiechnęła się i powiedziała: „Chodź, zobaczysz mój skarb. A potem pójdziemy razem do Plastuś i pomożemy jej znaleźć kamienie.”

Kiedy Iskierka, Krabuś i Plastuś razem szukali kamieni, Iskierka trzymała świecącą muszelkę tak, żeby wszyscy widzieli jej blask. Okazało się, że kiedy dzielisz się skarbem, on wcale nie maleje – staje się większy, bo każdy się nim cieszy. Plastuś znalazła mnóstwo kamyków, a Krabuś dostał od Iskierki małą, lśniącą perełkę.

Wieczorem, gdy słońce zanurzyło się w morzu, Iskierka wróciła do groty. Położyła muszelkę na poduszce z wodorostów i uśmiechnęła się do siebie. Prawdziwym skarbem nie jest to, co masz tylko dla siebie – myślała – ale to, jak możesz uczynić innych szczęśliwymi. Położyła głowę na macie, a jej ogon delikatnie poruszał się w rytm fal.

Nad laguną zapadła cisza. Gwiazdy odbijały się w tafli wody, a w grocie Iskierki świeciła cichym, złotym blaskiem muszelka – jak mała latarenka. Syrenka zamknęła oczy, słysząc szum morza i ciche, dobre sny. Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, mały odkrywco skarbów.