Bajka o aniołkach i zagubionym uśmiechu

— Bajka do czytania —

W niebie, wysoko nad chmurami, mieszkały małe aniołki. Każdego dnia uczyły się, jak rozsiewać dobro na Ziemi. Najmniejszy z nich, Aniołek Promyczek, miał jednak pewien kłopot – zgubił swój uśmiech.

Promyczek był bardzo smutny. Bez uśmiechu jego skrzydła nie błyszczały tak jasno, a aureola świeciła tylko słabiutko. Inne aniołki fruwały wesoło, zostawiając za sobą srebrzyste ślady, ale Promyczek siedział na brzegu obłoczka i wzdychał.

Wtedy przyleciała do niego Anielska Rada – trzy mądre aniołki: Iskierka, Błysk i Promień. – Dlaczego jesteś smutny, Promyczku? – zapytała Iskierka. – Zgubiłem swój uśmiech – odpowiedział cichutko. – Nie wiem, gdzie go szukać.

Błysk, który zawsze miał dobry pomysł, powiedział: – Może twój uśmiech nie zgubił się w niebie, ale czeka na kogoś na Ziemi? Aniołki często znajdują radość, gdy pomagają innym. Promyczek zastanowił się i postanowił spróbować.

Zleciał na Ziemię i znalazł się w małym miasteczku. Zobaczył chłopca, który płakał na ławce, bo zgubił swoją ulubioną zabawkę. Promyczek delikatnie musnął go swoim skrzydłem i szepnął: – Spójrz pod krzakiem różanym. Chłopiec spojrzał i znalazł misia. Uśmiechnął się szeroko.

Wtedy Promyczek poczuł, jak coś ciepłego rozlewa się w jego serduszku. Jego aureola zaczęła świecić jaśniej. Poleciał dalej i pomógł starszej pani nieść zakupy, a potem pogłaskał smutnego pieska. Za każdym razem, gdy ktoś się uśmiechał, Promyczek czuł się szczęśliwszy.

Gdy wrócił do nieba, jego skrzydła lśniły jak gwiazdy, a uśmiech wrócił – większy i jaśniejszy niż kiedykolwiek. – Znalazłem go! – zawołał. – Mój uśmiech był ukryty w sercach innych. Wystarczyło pomóc, by go odnaleźć.

Tej nocy, gdy Promyczek kładł się spać na swoim obłoczku, gwiazdy nuciły mu cichą kołysankę. Wiedział, że jutro znów poleci na Ziemię, by siać dobro. A ty, mój mały przyjacielu, zamknij oczy i pomyśl o kimś, komu możesz sprawić radość. Dobranoc, śpij słodko.