Arielka i iskierka dobroci

— Bajka do czytania —

W błękitnym, spokojnym morzu, gdzie fale tańczyły z promieniami słońca, mieszkała mała syrenka o imieniu Arielka. Jej ogon mienił się kolorami muszelek, a oczy błyszczały jak gwiazdy. Arielka uwielbiała pływać wśród koralowców i zbierać najpiękniejsze skarby z dna oceanu.

Pewnego dnia, podczas zabawy, Arielka znalazła małą, lśniącą muszelkę. Była wyjątkowa – świeciła delikatnym, złotym blaskiem. Arielka była zachwycona i postanowiła zabrać ją do swojej groty, by podziwiać wieczorem.

Gdy płynęła do domu, spotkała swoją przyjaciółkę, Ośmiorniczkę Olę. Ola wyglądała na smutną. „Co się stało?” – zapytała Arielka. „Zgubiłam swoją ulubioną gwiazdkę morską” – odpowiedziała Ola, ocierając łezkę.

Arielka spojrzała na swoją nową, błyszczącą muszelkę. Pomyślała, że może ona pocieszy Olę. „Mam coś dla ciebie” – powiedziała cicho i podała muszelkę przyjaciółce. Oczy Oli rozjaśniły się radością. „Dziękuję, Arielko! Jest przepiękna!”

Wieczorem, gdy księżyc odbił się w tafli wody, Arielka wróciła do swojej groty. Była pusta, ale w sercu czuła ciepło. Nagle zobaczyła, że z dna unosi się maleńka, srebrna iskierka. Iskierka wirowała wokół niej, jakby chciała podziękować.

Arielka uśmiechnęła się. Zrozumiała, że prawdziwe skarby nie leżą na dnie morza, ale w tym, jak potrafimy dzielić się z innymi. Iskierka dobroci zapłonęła w jej sercu i nigdy już nie zgasła.

Tej nocy, kołysana przez delikatne fale, Arielka zasnęła spokojnie. Śniły jej się muszelki pełne blasku i uśmiechnięci przyjaciele. W oddali gwiazdy mrugały do niej, szepcząc: „Dobranoc, mała syrenko”.

I tak, w ciepłym morzu, pod rozgwieżdżonym niebem, Arielka odpłynęła w krainę snów, wiedząc, że dobroć jest najpiękniejszym skarbem ze wszystkich.