Kłopotliwa chmurka i aniołek Kwiatuszek

— Bajka do czytania —

W niebie nad Łąką Świetlistą mieszkała mała chmurka o imieniu Nimbek. Nimbek był okrąglutki, puszysty i bardzo nieśmiały. Każdego ranka, kiedy inne chmurki rozwijały swoje skrzydła i lśniły złotem, Nimbek kurczył się i chował za słońcem.

Nimbek miał sekret. Bardzo chciał być aniołkiem, takim jak te, które fruwały nad łąką i rozdawały uśmiechy. Ale chmurki nie mogły być aniołkami – tak mówiły wszystkie inne chmurki. Nimbek czuł się smutny i samotny.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczynały mrugać, przyleciał do niego mały aniołek o imieniu Kwiatuszek. Miał skrzydła jak płatki róż, a na głowie koronę z rosy. „Dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytał cichutko.

„Bo nie jestem aniołkiem” – wyszeptał Nimbek. „Jestem tylko chmurką. Nie umiem śpiewać, nie umiem tańczyć, nie umiem nikogo pocieszyć.” Kwiatuszek uśmiechnął się ciepło. „A wiesz, co potrafisz?” – zapytał.

Nimbek pokręcił głową. „Potrafisz dawać deszcz, żeby kwiatki mogły pić. Potrafisz robić cień, żeby dzieci mogły bawić się w chowanego. Potrafisz być miękki jak poduszka, kiedy zmęczone ptaszki na tobie odpoczywają.”

Nimbek spojrzał na swoje puszyste boki. Nigdy o tym nie myślał. „Ale ja nie lśnię” – powiedział cicho. „Lśnisz” – odpowiedział aniołek. „Lśnisz w sercu. Każdy, kto robi coś dobrego, lśni. Nawet jeśli tego nie widać.”

Kwiatuszek dotknął skrzydełkiem chmurki i nagle Nimbek poczuł ciepło. „Zobacz” – powiedział aniołek. „Gdy jesteś dobry, twoje serce świeci jak gwiazda. Nie musisz być aniołkiem. Jesteś chmurką, i to jest cudowne.”

Nimbek uśmiechnął się pierwszy raz od bardzo dawna. Rozpostarł swoje puszyste boki i pozwolił, by księżyc go oświetlił. „Dziękuję” – szepnął do Kwiatuszka. „Dziękuję, że pokazałeś mi, jaki jestem wyjątkowy.”

Tej nocy Nimbek nie chował się już za słońcem. Rozłożył się delikatnie nad łąką, tworząc miękki, srebrzysty kocyk dla śpiących zwierzątek. A Kwiatuszek poleciał dalej, by znaleźć inne chmurki, które potrzebowały usłyszeć, że są piękne takie, jakie są.