Arielka i błyszczący kamień

— Bajka do czytania —

W błękitnej lagunie, gdzie woda była ciepła jak letnie słońce, mieszkała mała syrenka o imieniu Arielka. Miała złote włosy jak promienie światła i ogonek w kolorze różowej perły. Każdego ranka pływała wśród koralowców i śpiewała rybkom wesołe piosenki.

Pewnego dnia Arielka znalazła na dnie morza coś wyjątkowego – mały, okrągły kamyk, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. „Och, jaki piękny!” – szepnęła i przycisnęła go do serca. Postanowiła, że będzie go nosić zawsze przy sobie.

Niedaleko pływała jej przyjaciółka, rybka Klara. Klara miała łuski w kolorze pomarańczy i zawsze ciekawie patrzyła na świat. Podpłynęła bliżej i zapytała: „Arielko, co to za skarb? Czy mogę zobaczyć?”

Arielka spojrzała na kamyk, a potem na Klarę. Przez chwilę chciała powiedzieć „nie”, bo bała się, że kamień zniknie. Ale w sercu poczuła dziwne ciepło – takie jak wtedy, gdy mama przytula. „Dobrze” – powiedziała i delikatnie położyła kamyk na grzbiecie Klary.

Klara uśmiechnęła się szeroko, a kamyk zaczął świecić jeszcze jaśniej. Razem wirowały w wodzie, a małe muszelki tańczyły wokół nich. Arielka zobaczyła, że radość Klary jest niczym słońce – ogrzewa wszystko dookoła.

Gdy słońce zaczęło chować się za fale, Arielka wzięła kamyk i położyła go na miękkim piasku obok swojej kryjówki. „Zatrzymam go tutaj, żebyśmy mogły bawić się nim razem każdego dnia” – powiedziała do Klary. A rybka merdała ogonkiem ze szczęścia.

Wieczorem mama Arielki otuliła ją w ramionach i szepnęła: „Kochana córeczko, dzielenie się to największy skarb, jaki możesz mieć”. Arielka przytuliła się i zamknęła oczy. Nad laguną zapadła cicha noc, a małe gwiazdki mrugały do niej z nieba. „Dobranoc, mamo” – wyszeptała i zasnęła spokojnie, z uśmiechem na twarzy.