Bajka o Arielce

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Arielka. Miała mięciutki, rudawy ogonek i wielkie, błyszczące oczy pełne ciekawości. Każdego ranka wyruszała na poszukiwanie przygód, a wieczorami wracała do swojej przytulnej dziupli, by słuchać szumu drzew.

Pewnego dnia Arielka znalazła pod starym dębem najpiękniejszy żołądź, jaki kiedykolwiek widziała. Był gładki, błyszczący i pachniał miodem. Przycisnęła go do siebie i szepnęła: „Będziesz mój największy skarb!”. Schowała go w swojej kryjówce i co chwilę sprawdzała, czy na pewno jest bezpieczny.

Następnego dnia do Arielki przyszła jej przyjaciółka, mała myszka Matylda. Matylda smutnym głosem powiedziała: „Zgubiłam swój ulubiony żołędzik po drodze do norki. Szukałam wszędzie, ale nie mogę go znaleźć”. Arielka poczuła ukłucie w sercu. Jej żołądź był bardzo podobny do tego, o którym mówiła myszka.

Arielka pomyślała o swoim skarbie w dziupli. Chciała go zatrzymać tylko dla siebie. Ale widząc smutną minę Matyldy, zrobiło jej się przykro. Przez chwilę bawiła się frędzlem swojego ogonka, a potem powiedziała: „Poczekaj chwilę, coś Ci pokażę”.

Pobiegła do swojej kryjówki, wyjęła lśniącego żołędzia i podała go myszce. „Oto Twój żołędzik, nie martw się, znalazłam go”. Matylda aż podskoczyła z radości! Uściskała Arielkę i obie zaczęły się śmiać. „Dziękuję! Jesteś najlepszą przyjaciółką!” – pisnęła myszka.

Wieczorem Arielka usiadła na gałęzi i patrzyła, jak niebo powoli ciemnieje. Czuła w brzuszku przyjemne ciepło. Zdała sobie sprawę, że widok uśmiechu przyjaciółki był o wiele cenniejszy niż najpiękniejszy żołądź. W końcu skarbem jest nie to, co się ma, ale to, co się daje.

Gdy zapadła noc, wiewiórka wślizgnęła się do swojej dziupli, otuliła się liśćmi i zamknęła oczy. Przez szparę w drzewie widziała maleńkie gwiazdy migoczące na ciemnym niebie. W oddali pohukiwała sowa, ale to był przyjazny dźwięk, który kołysał ją do snu. Arielka uśmiechnęła się, szepnęła „dobranoc” i zasnęła spokojnie.

A w lesie zapanowała cisza. Listki nie szeleściły, tylko księżyc rzucał srebrne światło na drzewa. I wszyscy mieszkańcy lasu – myszki, ptaki i inne wiewiórki – też już spali, marząc o przyjaźni i dobrych sercach.