Strażniczka iskier

— Bajka do czytania —

W maleńkiej, migoczącej gwiazdami krainie za chmurami mieszkał sobie aniołek o imieniu Luna. Była najmłodszym aniołem w całym Niebiańskim Ogrodzie i dopiero uczyła się, jak być prawdziwą strażniczką iskier. Iskry to takie malutkie, ciepłe światełka, które pojawiają się w sercach ludzi, gdy ktoś zrobi coś dobrego.

Każdego ranka Luna dostawała od starszej anielicy, Aurory, nowe zadanie. Pewnego dnia Aurora powiedziała: – Masz znaleźć trzy różne iskry dobra na Ziemi. Nie mogą to być wielkie czyny, tylko te małe, prawie niezauważalne. Luna spakowała swój plecaczek z chmurki i pomknęła na dół.

Najpierw wylądowała cicho na parapecie szkolnej sali. Zobaczyła chłopca, który upuścił wszystkie kredki. Inny chłopiec, o imieniu Krzyś, natychmiast pochylił się i pomógł je pozbierać. Luna uśmiechnęła się i dmuchnęła leciutko – w sercu Krzyśka zapłonęła malutka, złota iskierka.

Potem Luna poleciała na plac zabaw. Dziewczynka o imieniu Zosia huśtała się i nuciła piosenkę. Nagle zobaczyła smutnego psa za płotem. Zosia zdjęła kanapkę z masłem orzechowym, przełamała ją na pół i rzuciła pieskowi. Pies merdał ogonem, a w sercu Zosi zapłonęła druga, jeszcze cieplejsza iskra.

Ostatnim przystankiem Luny był stary, kamienny most. Siedział tam pan z siwą brodą i karmił gołębie. Nagle zobaczył kobietę z wózkiem, która nie mogła wjechać pod górkę. Wstał, podszedł i pomógł jej popchnąć wózek. Iskra, która rozbłysła w jego sercu, była tak jasna, że Luna musła zmrużyć oczy.

Luna zanotowała wszystko w swoim zeszycie z płatków śniegu. Kiedy wróciła do Ogrodu, Aurora przytuliła ją. – Doskonale! Zapamiętaj: dobro ma wiele twarzy, a każda iskra, nawet najmniejsza, sprawia, że świat staje się jaśniejszy. Luna poczuła w swoim sercu nową iskrę – radość z tego, że pomogła innym.

Tej nocy Luna długo patrzyła na Ziemię. Widziała, jak iskry rozświetlają okna domów jak gwiazdy. Zrozumiała, że każdy może być strażnikiem iskier – wystarczy tylko patrzeć sercem. Zmęczona, ale szczęśliwa, otuliła się skrzydłami i zasnęła, słysząc cichą kołysankę wiatru.