Smok, który uczył się dmuchać w chmury

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w kolorowej krainie Chmurkowo, mieszkał mały smok o imieniu Florek. Florek miał zielone łuski, duże skrzydła i bardzo gorący oddech. Kiedy był szczęśliwy, puszczał małe, ciepłe bąbelki. Ale kiedy się złościł – buch! – z jego nozdrzy leciały prawdziwe płomienie.

Pewnego dnia Florek bawił się w ogrodzie. Chciał zbudować zamek z klocków, ale ciągle mu się przewracały. Najpierw westchnął, potem tupnął, a w końcu krzyknął: „Nie umiem!”. I wtedy z jego pyska buchnął ogień, który spalił kolorowe kwiaty mamy.

Mama smoka westchnęła smutno. „Florku, ogień rani kwiaty i innych. Musisz nauczyć się uspokajać swoją złość” – powiedziała łagodnie. Florek spuścił głowę. Nie chciał być złym smokiem, ale nie wiedział, co zrobić, gdy w środku wszystko go piekło.

Następnego dnia Florek poszedł na łąkę. Spotkał tam mądrą sowę Zuzię, która siedziała na starym dębie. „Widzę, że coś cię gnębi, mały smoku” – powiedziała sowa. Florek opowiedział jej o swoich płomieniach. Sowa uśmiechnęła się i zdradziła mu tajemnicę.

„Kiedy czujesz, że złość rośnie w tobie jak gorąca kula, zamiast dmuchać ogniem, spróbuj dmuchać w chmury. Wyobraź sobie, że każda chmurka to twoje złe słowo. Dmuchaj delikatnie, aż chmury odpłyną daleko” – poradziła Zuzia.

Florek postanowił spróbować. Zamknął oczy, wziął głęboki oddech i dmuchnął w niebo. Z początku nic się nie działo, ale po chwili mała chmurka zaczęła się poruszać. Dmuchnął jeszcze raz – chmurka popłynęła dalej. Florek poczuł, że złość powoli opada.

Od tej pory, gdy tylko Florek czuł złość, biegł na łąkę i dmuchał w chmury. Czasem chmury były wielkie i potrzeba było dużo dmuchania, ale zawsze udawało mu się je odprawić. Kwiaty w ogrodzie znów zakwitły, a mama była dumna.

Któregoś wieczoru Florek leżał na swoim łóżku. Przez okno widział małe, białe chmurki sunące po niebie. Uśmiechnął się i szepnął: „Dobranoc, chmurki. Jutro znów będę dmuchał, jeśli będzie trzeba”. Nad jego głową migotały gwiazdy, a w sercu panował spokój.