Bajka o wiewiórce, która chciała mieć wszystkie orzechy

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pomiędzy starymi dębami, mieszkała wiewiórka Zuzia. Miała puszysty ogon i bystre oczka, które od rana do wieczora wypatrywały orzechów. Zuzia uwielbiała je zbierać – każdy laskowy, każdy włoski, nawet najmniejszy żołądź chowała w swojej dziupli.

Pewnego dnia znalazła ogromny krzak orzecha laskowego. Gałęzie uginały się od dorodnych orzechów. Zuzia skakała z gałęzi na gałąź i zrywała je jeden po drugim. Kiedy torba była pełna, wróciła do dziupli i wysypała orzechy na podłogę. „Mam ich tyle, że starczy mi na całą zimę!” – cieszyła się.

Następnego dnia do drzewa przyleciała wróblowa rodzina. „Zuziu, czy moglibyśmy pożyczyć kilka orzechów? Nasze pisklęta są głodne” – zaćwierkała mama wróblowa. Ale Zuzia zmarszczyła nosek: „Nie, nie, to są moje orzechy. Sama je zbierałam, sama będę jeść.”

Potem przyszła myszka Pola. „Zuziu, widziałam, że masz mnóstwo orzechów. Może podzielisz się ze mną?” – zapiszczała cienko. Lecz Zuzia tylko mocniej przytuliła swoją torbę. „Już mówiłam, wszystkie są tylko dla mnie!”

Tydzień później spadł pierwszy śnieg. Zuzia siedziała w swojej dziupli wśród góry orzechów. Było jej ciepło i wygodnie, ale… jakoś smutno. Za oknem widziała wróble, które gromadnie dziobały okruszki zostawione przez leśniczego, a myszka Pola bawiła się z innymi zwierzętami na śniegu.

Nagle ktoś zapukał do dziupli. To był stary dzięcioł, mądry mieszkaniec lasu. „Widzę, że masz mnóstwo orzechów. Nie chciałabyś się podzielić? Zobacz, jak fajnie jest razem.” Zuzia spuściła wzrok. „Ale to wszystko moje…” – szepnęła. Dzięcioł uśmiechnął się i odpowiedział: „Radość rośnie, gdy się nią dzielisz.”

Zuzia długo myślała. W końcu otworzyła drzwi i zaprosiła do środka wróble i myszkę Polę. „Proszę, bierzcie, ile chcecie” – powiedziała. Wróble ucieszyły się, a Pola zatańczyła z radości. Zuzia poczuła, że w jej sercu zrobiło się cieplej niż od piecyka. Od tego dnia co tydzień urządzała „orzechowe przyjęcie” dla wszystkich zwierząt w lesie.

Tamtej nocy, gdy gwiazdy rozbłysły nad lasem, Zuzia zasnęła z uśmiechem. Obok niej leżała pusta torba, a w brzuszku przyjemne ciepło. Cicho szumiały drzewa, a wiatr niósł szept: „Dobranoc, Zuziu.” I wszystko było dobrze.