Bajka o małym aniele, który uczył się świecić

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko za chmurami, w Krainie Złotych Obłoków, mieszkały anioły. Każde z nich miało w sercu małe światełko. Im bardziej anioł był życzliwy i pomocny, tym jaśniej świeciło. I każdego wieczoru anioły tańczyły na niebie, rozsypując wokół miliony iskierek – to były gwiazdy.

Wśród nich był mały aniołek o imieniu Leon. Miał miękkie, srebrne skrzydła i wielkie, ciekawe oczy. Bardzo chciał, żeby jego światełko też było duże i jasne. Ale gdy patrzył na inne anioły, które świeciły jak małe słoneczka, jego własne światełko wydawało mu się maleńkie i słabe.

Pewnego dnia Leon postanowił zapytać mądrą starą anielicę, Panią Zorzę. „Pani Zorzo, jak sprawić, żeby moje światełko rosło?” – zapytał z nadzieją. Pani Zorza uśmiechnęła się łagodnie. „Aby świecić, Leonku, musisz znaleźć to, co kochasz robić i dawać to innym. Ruszaj w podróż, a zobaczysz.”

Leon pofrunął w siną dal. Najpierw trafił do Ogrodu Zapomnianych Snów, gdzie małe, smutne chmurki płakały, bo nikt nie chciał się z nimi bawić. Leon usiadł obok jednej z nich i zaczął opowiadać jej bajkę o odwadze. Chmurka przestała płakać i uśmiechnęła się. A w sercu Leona światełko zajaśniało odrobinę mocniej.

Potem poleciał nad Górę Szepczących Wiatrów. Tam usłyszał cichy płacz małego wietrzyka, który zgubił swoją melodię. Leon zaśpiewał mu kołysankę zasłyszaną od mamy. Wietrzyk ucieszył się i zaczął wirować wesoło wokół anioła. Światełko Leona znów przybrało na sile – już nie było takie małe.

W końcu Leon dotarł nad Morze Cichych Fali. Na brzegu siedziała samotna muszelka, która nie potrafiła wydać żadnego dźwięku. Leon wziął ją delikatnie i przyłożył do ucha. Szepnął: „Każda muszelka ma w sobie morze, choć czasem milczy.” Muszelka zadrżała i zagrała najpiękniejszą melodię. A w sercu Leona rozbłysło światło jaśniejsze niż kiedykolwiek.

Leon wrócił do Krainy Złotych Obłoków ze zdziwieniem. Jego światełko teraz promieniało ciepłem. Pani Zorza uśmiechnęła się i powiedziała: „Widzisz, Leonku? Nie trzeba na siłę starać się świecić. Wystarczy robić dobre rzeczy z serca. Twoje światło jest wyjątkowe, bo pochodzi z twojej dobroci.”

Tej nocy Leon tańczył na niebie razem z innymi aniołami. Kiedy mama otuliła go skrzydłami do snu, Leon spojrzał na gwiazdy. Każda była inna – jedne duże, inne mniejsze – ale wszystkie pięknie świeciły. Leon zamknął oczy, a jego światełko delikatnie migotało w rytm kołysanki. I tak mały anioł zasnął spokojnie, wiedząc, że najważniejsze światło jest w sercu.