O Krzysiu, który znalazł spokój w chmurze

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym domku na skraju lasu mieszkał pięcioletni Krzyś. Miał niebieskie oczy i włosy jak złote promienie słońca, ale czasem w jego sercu budziła się burza. Gdy coś szło nie po jego myśli, tupał nogami, krzyczał i rzucał zabawkami.

Pewnego dnia Krzyś bawił się klockami, budując wielki zamek. Nagle jego młodsza siostra Zosia przypadkiem dotknęła wieży i wszystko się zawaliło. Krzyś poczuł, jak w brzuchu rośnie mu gorąca kula. Zacisnął pięści i krzyknął: „Zniszczyłaś wszystko!”. Rzucił klockiem w stronę Zosi, która rozpłakała się i wybiegła z pokoju.

Krzyś został sam. Złość wciąż buzowała w nim jak wulkan. Usiadł na dywanie i spojrzał na rozsypane klocki. Nagle usłyszał cichy głosik: „Hej, widzę, że masz trudny dzień”. To była mała, srebrna chmurka, która unosiła się tuż nad jego głową.

„Kim jesteś?” – zapytał zdziwiony Krzyś. „Nazywam się Chmurek – powiedziała chmurka – i przychodzę do dzieci, które mają w sercu burzę. Chcesz, żebym ci pomogła?”. Krzyś skinął głową, a Chmurek usiadł mu na ramieniu.

„Kiedy czujesz złość – powiedział Chmurek – zamiast krzyczeć, możesz zrobić coś innego. Weź głęboki oddech, zamknij oczy i wyobraź sobie, że twoja złość to balon. Teraz wypuść go powoli w niebo”. Krzyś spróbował. Wziął głęboki wdech, a potem długo wypuścił powietrze. Poczuł, jak gorąca kula w brzuchu robi się mniejsza.

„A teraz – kontynuował Chmurek – powiedz mi, co cię zdenerwowało”. Krzyś westchnął: „Zosia zepsuła mój zamek”. „Rozumiem – odparł Chmurek – ale czy złość pomogła ci go odbudować?”. Krzyś pokręcił głową. „Może zamiast rzucać klockami, poprosisz Zosię, by pomogła ci zbudować nowy, jeszcze większy?” – zaproponował Chmurek.

Krzyś uśmiechnął się. Poszedł do pokoju Zosi, przeprosił ją i zaprosił do wspólnej zabawy. Razem zbudowali najpiękniejszy zamek w całym lesie. A Chmurek unosił się nad nimi, ciesząc się, że burza minęła.

Gdy nadszedł wieczór, Krzyś położył się do łóżka. Chmurek usiadł na parapecie i powiedział: „Pamiętaj, każdy czasem się złości. Ważne, byś umiał zamienić złość w coś dobrego”. Krzyś zamknął oczy, a chmurka cicho nuciła kołysankę. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a w pokoju zapanował spokój.