Bajka o siedmiu krasnoludkach, które zgubiły uśmiech

— Bajka do czytania —

Daleko, za siedmioma pagórkami i siedmioma strumykami, w małej dolince stał domek z czerwonej cegiełki. Mieszkało w nim siedmiu przyjaciół: Kicuś, Chichotek, Śpioch, Gapcio, Ciekawski, Mruczek i Bystrzak. Każdego ranka budzili się z szerokim uśmiechem, ale pewnego dnia – ojej! – żaden z nich nie potrafił się uśmiechnąć.

– Co się stało z naszymi uśmiechami? – zapytał Kicuś, dotykając swoich kącików ust. – Zniknęły jak listek na wietrze!

Chichotek, który zwykle śmiał się najgłośniej, westchnął: – Bez uśmiechu czuję się jak chmurka bez deszczu. Musimy je znaleźć!

Siedmiu przyjaciół wyruszyło więc na poszukiwanie uśmiechów. Szli przez łąkę, gdzie spotkali biedronkę, która płakała, bo zgubiła kropkę. – Pomóżmy jej! – zawołał Mruczek. Krasnoludki poszukały w trawie i znalazły małą czarną kropkę. Biedronka uśmiechnęła się szeroko i podziękowała.

– Widzicie? – powiedział Ciekawski. – Pomaganie komuś sprawiło, że zrobiło mi się ciepło w sercu. Ale uśmiech jeszcze nie wrócił.

Ruszyli dalej i trafili na liska, który nie mógł znaleźć drogi do norki. – Zaprowadźmy go! – zaproponował Bystrzak. Krasnoludki prowadziły liska przez las, aż do jego przytulnej norki. Lisek uśmiechnął się i pomachał łapką na pożegnanie.

– Pomaganie innym jest fajne – stwierdził Śpioch, przecierając oczy. – Ale dlaczego my wciąż nie mamy uśmiechów?

Wtedy Gapcio, który był cichy i zawsze patrzył uważnie, powiedział: – Spójrzcie na siebie! Czy nie uśmiechaliście się, gdy pomagaliście biedronce i liskowi?

Krasnoludki popatrzyły na siebie nawzajem. I rzeczywiście – ich usta wyginały się w uśmiechach, a oczy błyszczały radością! – Uśmiechy wróciły! – krzyknął Chichotek i wszyscy zaczęli się śmiać.

– Zrozumieliśmy – powiedział Kicuś. – Uśmiech nie ginie na zawsze. Czasem chowa się w sercu i czeka, aż zrobimy coś dobrego. Wtedy sam wraca na twarz.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, siedmiu przyjaciół usiadło na małym wzgórku. – Jutro znów będziemy pomagać – szepnął Mruczek. – A teraz czas na sen. Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, świecie.