Siedmiu Przyjaciół z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie rosły wielkie, zielone paprocie, a w powietrzu unosił się zapach miodu i kwiatów, mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich był inny, zupełnie jak siedem kolorów tęczy.

Pierwszy krasnoludek, Rysio, uwielbiał rysować. Zamiast pracować w kopalni, malował na liściach – uśmiechnięte żabki i słoneczka. Inne krasnoludki czasem mówiły: „Czemu nie pomagasz? Rysowanie to nie praca!”. Rysio marszczył nos i chował się za paproć.

Drugi, Kwiatuszek, zbierał polne kwiaty i plecione z nich wianki. Trzeci, Grzybek, wolał liczyć mrówki niż szukać diamentów. Czwarty, Iskierka, bał się ciemności i zapalał świeczki, zanim zeszli do tuneli. Piąty, Głupek, śpiewał całymi dniami – choć czasem fałszował. Szósty, Kuleczka, toczył się jak piłka, bo nie lubił chodzić. A siódmy, Cichuś, prawie nigdy nie mówił – tylko słuchał.

Pewnego dnia do chatki krasnoludków przyszedł zmęczony wędrowiec. Był głodny i smutny. „Potrzebuję pomocy” – szepnął. Krasnoludki spojrzały po sobie. Ktoś musiał zrobić herbatę, ktoś przynieść koc, a ktoś opowiedzieć historię na pocieszenie.

Wtedy Rysio narysował wesoły obrazek, Kwiatuszek upiekł miodowe ciasteczka, Grzybek policzył, ile koców jest w szafie, Iskierka zapalił lampkę, Głupek zaśpiewał kołysankę, Kuleczka potoczył się po poduszkę, a Cichuś po prostu usiadł obok wędrowca i milczał – ale to milczenie było jak ciepłe objęcie.

Wędrowiec uśmiechnął się i powiedział: „Każdy z was zrobił coś dobrego – na swój sposób”. Krasnoludki spojrzały na siebie zdziwione. Zrozumiały, że nie trzeba robić wszystkiego tak samo. Każda umiejętność, nawet ta mała, jest potrzebna, aby pomóc komuś innemu.

Od tamtego dnia krasnoludki nie mówiły już: „Czemu tak nie robisz?”. Zamiast tego mówiły: „Jak dobrze, że jesteś z nami”. Każdy pomagał, jak umiał – a ich chatka stała się jeszcze cieplejsza i pełniejsza śmiechu.