Bajka o siedmiu krasnoludkach i zaczarowanym dzwonku

— Bajka do czytania —

W małym domku pod wielkim dębem mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich miał swój ulubiony kolor: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy i różowy.

Pewnego ranka, gdy słońce wstało nad łąką, krasnoludki usłyszały cichutki dźwięk. Dzyń, dzyń, dzyń – wołał maleńki dzwoneczek przyczepiony do chmurki. Chmurka płakała, bo zgubiła drogę do domu.

Czerwony krasnoludek powiedział: „Pomóżmy jej!”. Pomarańczowy dodał: „Pokażemy jej drogę”. Żółty zapytał: „Jak ją pocieszyć?”. Zielony odpowiedział: „Zatańczmy dla niej!”.

Niebieski krasnoludek zawołał: „A potem zaprowadzimy ją do mamusi chmurki!”. Fioletowy przytaknął: „Będzie bezpieczna”. Różowy uśmiechnął się: „A wieczorem zaśpiewamy jej kołysankę”.

Krasnoludki wzięły chmurkę za rączkę (chmurka miała mięciutką, watowaną rączkę) i poprowadziły ją przez las, nad strumykiem, aż do wielkiej chmury mamy. Mama chmurka uściskała swoją córeczkę i podziękowała krasnoludkom.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, krasnoludki usiadły na łące. Każdy trzymał w ręku mały, ciepły kamyk. „Dziś nauczyliśmy się, że pomaganie jest najpiękniejsze” – szepnął czerwony krasnoludek.

Pomarańczowy ziewnął: „I że razem możemy wszystko”. Żółty zamknął oczy: „Nawet zaprowadzić chmurkę do domu”. Zielony dodał: „Dobrze mieć przyjaciół”. Niebieski, fioletowy i różowy już spali, przytuleni do siebie.

Nad nimi świecił księżyc, a w oddali słychać było cichutkie dzyń, dzyń, dzyń – to dzwoneczek chmurki dziękował im za pomoc. Dobranoc, krasnoludki. Dobranoc, chmurko. Śpijcie spokojnie.

Gwiazdy mrugają do was ze swojego nieba. A gdy zamkniecie oczy, usłyszycie ten sam dźwięk – dzyń, dzyń, dzyń – który mówi: jesteście kochani. Cicho, cicho, już noc. Dobranoc.