Siedem iskierek w Leśnej Dolinie

— Bajka do czytania —

W głębi Leśnej Doliny, pod korzeniami starego dębu, mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich był zupełnie inny – jeden uwielbiał śpiewać, drugi budować, trzeci gotować, a jeszcze inny marzyć przy księżycu. Mimo że się różnili, żyli zgodnie i nigdy się nie kłócili.

Pierwszy krasnoludek, Iskra, miał dłonie pełne ciepła i potrafił naprawić każdy pęknięty garnek. Drugi, Szmer, słyszał nawet najcichszy szept wiatru i znał wszystkie leśne nowiny. Trzeci, Bąbel, gotował zupę, która leczyła smutki. Czwarty, Promyk, rysował na liściach obrazki, które ożywiały się w blasku słońca. Piąty, Chlapa, uwielbiał tańczyć w deszczu i umiał rozweselić każdego. Szósty, Pyłek, zbierał krople rosy i tworzył z nich błyszczące naszyjniki. Siódmy, Cichoń, nigdy nie mówił głośno, ale za to słuchał lepiej niż ktokolwiek inny.

Pewnego ranka w Dolinie pojawił się wielki kamień – zablokował strumyk, z którego krasnoludki czerpały wodę do gotowania i podlewania ogródka. Iskra próbowała go rozłupać, ale kamień był twardy. Szmer nadstawił uszu – słyszał, że pod kamieniem mieszka mały, przestraszony krecik. Bąbel ugotował dla niego zupkę, a Promyk narysował mapę do wolnej polany. Chlapa tańcem zachęcił krecika do wyjścia, Pyłek ułożył ścieżkę z błyszczących kamyków, a Cichoń wysłuchał historii krecika o tym, jak kamień spadł podczas burzy.

Krasnoludki zrozumiały, że nie mogą same przesunąć głazu. Ale gdy połączyli siły – Iskra podważył go łomem, Szmer wołał rytmicznie „hop”, Bąbel smarował krawędzie masłem, Promyk rysował węża z lin, Chlapa podskakiwał, by dodać energii, Pyłek sypał piasek pod podstawę, a Cichoń trzymał wszystkich za ręce i szeptał „razem” – kamień drgnął i potoczył się w dół, uwalniając strumyk.

Krecik, uratowany i szczęśliwy, obiecał przychodzić w odwiedziny. A woda w strumyku zaszumiała wesoło, niosąc ze sobą zapach mięty i dzikiej róży. Krasnoludki usiadły na mchu, patrząc, jak słońce tańczy na kroplach. Bąbel wyjął swój ulubiony imbryk i zaparzył herbatę z bzu. Każdy dostał kubeczek z imieniem, który kiedyś sam ozdobił.

Iskra powiedział wtedy: „Gdybyśmy działali każde osobno, kamień nadal by leżał. Ale każdy z nas zrobił to, co umie najlepiej, i stąd wzięła się nasza siła.” Promyk dodał: „Nie ma ważniejszych i mniej ważnych – każda iskierka jest potrzebna, by rozświetlić ciemność.” Chlapa klasnął: „A do tego można przy tym tańczyć!”

Od tego dnia krasnoludki jeszcze bardziej doceniały swoje różnice. Gdy ktoś był smutny, szył dla niego kocyk z pajęczyny. Gdy ktoś się martwił, słuchali go w ciszy. Wiedzieli, że świat jest piękny właśnie dlatego, że każdy jest inny, a przyjaźń to wielka mozaika, w której każdy kawałek ma swoje miejsce.

Gdy zapadł zmierzch, Iskra zapalił lampkę z ogników, a Pyłek rozsypał na dachu świecące pyłki. Krasnoludki umyły zęby, włożyły nocne czapki i położyły się w swoich łóżkach – jedno obok drugiego. Cichoń wyszeptał wszystkim dobranoc, a Szmer zamknął okno, by do chatki wpadało tylko ciche pohukiwanie sowy i blask gwiazd. Śnili o tym, że jutro znów będą razem od nowa.