Bajka o siedmiu koźlątkach i latającym dywanie

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zielonej dolinie, mieszkała mama koza z siedmioma małymi koźlątkami. Każde z nich miało inny kolor sierści – jedno było białe jak śnieg, drugie brązowe jak ziemia, a jeszcze inne czarne jak noc. Najbardziej ze wszystkiego kochały się bawić na łące, ale mama często mówiła: „Dzieci, pamiętajcie, że razem jesteście silniejsze”.

Pewnego dnia mama koza wybrała się na targ i zostawiła koźlątka same w domu. Ale zanim wyszła, zdradziła im sekret: pod łóżkiem schowała magiczny, latający dywan. „To mój skarb” – powiedziała. „Ale możecie go używać tylko wtedy, gdy będziecie trzymać się razem i nikomu nie robić krzywdy”. Koźlątka były bardzo podekscytowane.

Gdy mama zniknęła za wzgórzem, najstarsze koźlątko – Białek – zawołało: „Wyciągnijmy dywan!”. Szybko rozłożyły go na podłodze. Był miękki jak chmurka i mienił się kolorami tęczy. Każde z nich chciało usiąść na nim pierwsze, ale gdy tylko skakały, dywan ani drgnął. „Chyba nie działa” – westchnęło brązowe koźlątko.

Wtedy najmłodsze, czarne koźlątko o imieniu Bryś, przypomniało sobie słowa mamy. „Musimy siadać razem, a nie skakać każde w swoją stronę”. Koźlątka spojrzały na siebie i uśmiechnęły się. Ustawiły się w małe kółko na dywanie i chwyciły za rączki. Nagle dywan zaczął delikatnie drżeć, a potem uniósł się nad podłogę. „Udało się!” – krzyknęły radośnie.

Dywan wzniósł się wysoko nad łąkę. Koźlątka widziały drzewa, rzekę i domy z dołu. Latały w kółko, śmiejąc się i ciesząc. Ale nagle usłyszały cichutkie ćwierkanie. To był mały, zagubiony ptaszek, który siedział na gałęzi i trząsł się ze strachu. „Zgubiłem drogę do gniazda” – zapiszczał. Koźlątka spojrzały po sobie. Białek powiedział: „Musimy mu pomóc”. I tak wszystkie koźlątka razem przekręciły dywan w stronę lasu.

Ptaszek wskazywał kierunek, a koźlątka sterowały dywanem, trzymając się za rączki. Gdy doleciały do wielkiego dębu, zobaczyły gniazdo. Ptaszek podfrunął do swoich rodziców, którzy czekali z niepokojem. „Dziękujemy, dzielne koźlątka!” – zaćwierkała ptasia mama. Bryś uśmiechnął się i powiedział: „To dzięki współpracy – razem jesteśmy silniejsi”.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, dywan wrócił do domku. Koźlątka zwinęły go i położyły pod łóżkiem. Były zmęczone, ale szczęśliwe. Mama koza już czekała z ciepłą kolacją. Przed snem przytuliła każde z nich i powiedziała: „Jestem z was dumna. Dziś nauczyliście się, że dzielenie się radością i pomoc innym czyni nas bogatszymi”.

A gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, koźlątka położyły się do łóżeczek. Bryś, czarne koźlątko, zamrugało do mamy i szepnęło: „Dobranoc, mamo. Śnij o latającym dywanie”. W pokoju zapanowała cisza, przerywana tylko równym oddechem siedmiu małych kozynek. I tak zasnęły, otulone miłością i wspomnieniami o wspaniałej przygodzie.