Bajka o siedmiu koźlątkach

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zielonej dolinie, mieszkała mama koza i jej siedmioro małych koźlątek. Każde z nich było inne – jedno miało łatkę na czole, drugie kręcone futerko, a trzecie zawsze się uśmiechało. Mama bardzo kochała swoje dzieci i uczyła je ważnych rzeczy.

Pewnego dnia mama koza musiała iść na łąkę po świeżą trawę. Zanim wyszła, powiedziała do koźlątek: "Słuchajcie, moje kochane. Bądźcie grzeczne i nie otwierajcie drzwi nikomu obcemu. Pamiętajcie, że wilk ma gruby głos i czarne łapy. Jeśli ktoś zapuka, zapytajcie: 'Czy to ty, mamo?' a potem sprawdźcie przez dziurkę od klucza."

Koźlątka obiecały, że będą posłuszne. Po wyjściu mamy zaczęły się bawić w chowanego. Najmłodsze koźlątko, Białe Uszko, schowało się za wielkim garnkiem. Liczyły: jeden, dwa, trzy – aż do siedmiu. Śmiechu było co niemiara.

Nagle ktoś zapukał do drzwi. 'Puk, puk!' – rozległ się głos. 'Otwórzcie, to ja, wasza mama!' Koźlątka podeszły do drzwi. Jeden z nich spojrzał przez dziurkę. 'To nie mama – powiedział – bo mama ma białą brodę, a ten ktoś ma rudą.' Nie otworzyły.

Po chwili znów zapukano. Tym razem głos był cichszy i słodszy. 'To ja, wasza mama, przynoszę wam smakołyki!' Koźlątka znów spojrzały. 'Łapy są czarne, ale głos podobny do mamy – szepnęło jedno. – Może to mama?' Lecz starsze koźlątko, Mądrala, powiedziało: 'Pamiętajcie, mama mówiła, że wilk potrafi zmienić głos. Sprawdźmy, czy ma białą brodę.' Okazało się, że pod drzwiami stoi lis, który chciał je oszukać. Koźlątka nie otworzyły i lis odszedł.

Kiedy mama wróciła, zastała wszystkie dzieci bezpieczne i wesołe. 'Dzielne koźlątka!' – pochwaliła je. 'Nauczyłyście się być ostrożne i słuchać mamy.' Potem każde koźlątko dostało po kawałku świeżego sera. Zjadły go razem, siedząc w kole.

Wieczorem mama opowiedziała im bajkę o gwiazdach, a one zasnęły przytulone do siebie. Najmłodsze Białe Uszko szepnęło: 'Mamo, już zawsze będę słuchać twoich rad.' Mama pocałowała je w czoło i powiedziała: 'Dobranoc, moje siedem skarbów.'

Gwiazdy na niebie migotały jak oczka koźlątek, a w dolinie zapanowała cisza. Słychać było tylko delikatny szum traw. I tak skończył się ten spokojny dzień.