Dwunastu przyjaciół z lasu

— Bajka do czytania —

Mały Miś Tuliś mieszkał w przytulnej jaskini na skraju wielkiego lasu. Każdego ranka budził się i pytał mamę: „Kiedy przyjdą moi przyjaciele?”

Mama Miś uśmiechała się i mówiła: „Cierpliwie, synku. Każdy z nich przychodzi w swoim czasie. Najpierw przyjdzie Styczeń w białym płaszczu.”

I rzeczywiście, pewnego dnia zza śnieżnych zasp wyłonił się Styczeń. Miał długą, srebrną brodę i w ręku niósł sopelki. „Przynoszę ci mróz i śnieg do zabawy” – powiedział i zniknął.

Potem przyszedł Luty z wiatrem i lodem, a po nim Marzec z pierwszymi kroplami deszczu. Każdy miesiąc przynosił coś innego: Kwiecień pachnące kwiaty, Maj zielone liście, a Czerwiec ciepłe słońce.

Tuliś czekał i czekał, a każdy nowy miesiąc był dla niego niespodzianką. Lipiec przyniósł jagody, Sierpień złote kłosy, Wrzesień kolorowe liście, a Październik szeleszczące kasztany.

Gdy przyszedł Listopad z mgłami i deszczem, Tuliś trochę się zasmucił. „Czy już zawsze będzie szaro?” – zapytał. Mama przytuliła go i szepnęła: „Poczekaj, zaraz przyjdzie Grudzień.”

I wtedy Grudzień otulił las białym puchem, a na niebie zapłonęły gwiazdy. „Widzisz, synku – powiedziała mama – każdy miesiąc jest ważny. Dzięki nim mamy śnieg, kwiaty, owoce i święta. Wszyscy są twoimi przyjaciółmi.”

Tuliś zamknął oczy, a nad lasem cicho tańczyły gwiazdy. „Dobranoc, miesiące” – szepnął i zasnął spokojnie, wiedząc, że zawsze do niego wrócą.