Bajka o małym zajączku, który nie lubił przegrywać

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, gdzie trawa była miękka jak puch, a drzewa szeptały ciche opowieści, mieszkał mały zajączek o imieniu Skoczek. Miał on długie, silne nogi i uwielbiał biegać szybciej niż wiatr. Każdego dnia organizował wyścigi z innymi zwierzętami – z wiewiórką Kitką, jeżem Igiełką i sarenką Łanią.

Skoczek zawsze chciał być pierwszy. Kiedy wygrywał, podskakiwał wysoko z radości i wołał: „Jestem najszybszy na świecie!” Ale kiedy zdarzyło mu się przegrać, jego uszy opadały, a oczy robiły się smutne. Pewnego razu, podczas wyścigu z wiewiórką Kitką, Skoczek potknął się o korzeń i upadł. Kitka dobiegła do mety pierwsza.

Zajączek poczuł, jak w brzuchu robi mu się ciepło i nieprzyjemnie. „To niesprawiedliwe!” – krzyknął i tupnął łapką. „Przez ten korzeń przegrałem!” Odwrócił się i pobiegł do domu, nie chcąc nikogo widzieć. Mama zajączka, widząc jego smutek, przytuliła go i powiedziała: „Skoczku, w sporcie nie chodzi tylko o wygrywanie. Liczy się też dobra zabawa i to, że próbujesz.”

Następnego dnia Skoczek znowu spotkał przyjaciół na łące. Tym razem grali w piłkę. Jeż Igiełka strzelił gola, a Skoczek znów poczuł złość. Ale przypomniał sobie słowa mamy. Wziął głęboki oddech i powiedział: „Gratuluję, Igiełko! Świetny strzał!” Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem, a potem uśmiechnęli się.

Od tej chwili Skoczek zaczął dostrzegać, że kiedy kibicuje innym, czuje się lekko i radośnie. Kiedy sam przegrywał, nie tupał już łapkami, tylko mówił: „Następnym razem postaram się jeszcze bardziej!” A gdy wygrywał, cieszył się razem z przyjaciółmi, a nie samotnie.

Pewnego popołudnia zorganizowali wielki bieg przez las. Skoczek pobiegł tak szybko, że wyprzedził wszystkich. Na mecie czekała na niego sarenka Łania, która uścisnęła mu łapkę. „Byłeś dzisiaj niesamowity!” – powiedziała. Skoczek uśmiechnął się i odparł: „Dziękuję! Ale ty też biegłaś bardzo dzielnie.”

Wieczorem, kiedy słońce chowało się za wzgórzami, Skoczek wrócił do swojej norki. Mama pogłaskała go po miękkim futerku. „Jesteś dzielnym zajączkiem” – szepnęła. Skoczek zamknął oczy, a w jego głowie wirowały obrazy biegania, śmiechu i przyjaźni. Czuł się szczęśliwy i spokojny.

Gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie, a księżyc kołysał go do snu. Skoczek wiedział, że jutro znów będzie biegał z przyjaciółmi i że najważniejsze jest to, by się razem cieszyć. I tak, z uśmiechem na pyszczku, zasnął głęboko, marząc o kolejnych sportowych przygodach.