Rakieta, która zabrała misia na Księżyc

— Bajka do czytania —

Miś Buni miał małą rakietę z tektury. Pomalował ją na srebrno i napisał na niej swoje imię. „Dziś polecę na Księżyc” — postanowił Buni — „i powiem mu dobranoc.”

Buni wsiadł do rakiety. Zapiął pasy. Policzył: trzy… dwa… jeden… start! I rakieta poszybowała wysoko, wysoko, ponad chmury, prosto w gwiazdy.

Po drodze Buni machał do gwiazd. „Dobranoc, gwiazdki!” Gwiazdy mrugały do niego wesoło. Mrug, mrug, mrug.

Minął wielką, niebieską planetę. „Dobranoc, planeto!” Planeta zakręciła się powoli, jakby kiwała mu na pożegnanie.

I wreszcie Buni dotarł na Księżyc. Księżyc był wielki, okrągły i miękki jak poduszka. Uśmiechał się ciepło. „Witaj, mały misiu” — powiedział Księżyc cichym, łagodnym głosem.

„Przyleciałem powiedzieć ci dobranoc” — szepnął Buni i ziewnął wielkim, misiowym ziewnięciem. „Aaaa…”

„To bardzo miłe” — uśmiechnął się Księżyc. „A teraz ja powiem dobranoc tobie. Zamknij oczka, mój mały. Odwiozę cię do domu na srebrnym promyku.”

Buni zamknął oczy. Księżyc delikatnie posłał srebrny promień, który zaniósł misia z powrotem do łóżeczka. Cichutko, miękko, jak na chmurce.

A kiedy Buni się obudził, jego rakieta stała przy łóżku, a za oknem uśmiechał się Księżyc. „Dobranoc, Buni” — szeptał. „Dobranoc.”