Gwiazdka, która nie chciała świecić

— Bajka do czytania —

Wysoko, wysoko, na samym skraju nieba mieszkała malutka gwiazdka. Była najmniejsza ze wszystkich i bardzo się tego wstydziła. „Po co mam świecić?” — myślała. „Inne gwiazdy są większe i jaśniejsze. Mnie i tak nikt nie zauważy.”

Co wieczór wszystkie gwiazdy zapalały swoje światełka, a niebo mieniło się jak rozsypana garść brylantów. Tylko mała gwiazdka chowała się za chmurką i przygaszała swój blask. „Lepiej zniknę” — wzdychała.

Pewnej nocy na ziemi, w małym domku na skraju wsi, nie mogła zasnąć dziewczynka o imieniu Zosia. Bała się, bo w jej pokoju było całkiem ciemno, a lampka się zepsuła. Podeszła do okna i spojrzała w niebo.

„Gdyby chociaż jedna gwiazdka na mnie popatrzyła” — szepnęła Zosia. „Wtedy bym się nie bała.”

Mała gwiazdka usłyszała te słowa. Serce zabiło jej mocniej. „Ona mówi o mnie? Ale ja przecież ledwo świecę…” Mimo to spróbowała. Zamrugała raz, drugi, a potem rozpaliła swój blask najmocniej, jak potrafiła.

I wtedy stało się coś cudownego. Przez okno wpadł cieniutki srebrny promień i położył się na poduszce Zosi jak ciepła wstążka. Dziewczynka uśmiechnęła się. „Widzę cię! Jesteś moją gwiazdką!” — zawołała cicho i przytuliła się do kołderki.

Mała gwiazdka aż zadrżała ze szczęścia. Nikt nigdy nie powiedział jej, że jest czyjąś gwiazdką. Świeciła i świeciła, a Zosia patrzyła na nią coraz spokojniej, aż jej powieki zrobiły się ciężkie i zasnęła ze szczęśliwym uśmiechem.

„Wcale nie jestem za mała” — pomyślała gwiazdka. „Wystarczę, żeby ktoś przestał się bać. Wystarczę, żeby ktoś spokojnie zasnął.”

Od tamtej nocy mała gwiazdka świeciła co wieczór najjaśniej, jak umiała. A Zosia, zanim zamknęła oczy, zawsze machała jej z okna na dobranoc.