Aster i gwiezdny pył

— Bajka do czytania —

W ogromnym, ciemnym kosmosie, wśród tysiąca iskrzących się gwiazd, mieszkał sobie mały, szary kamyk o imieniu Aster. Aster nie był zwykłym kamykiem – był małą asteroidą, która od zawsze miała jedno wielkie marzenie.

Każdej nocy Aster spoglądał w górę i patrzył, jak gwiazdy tańczą na niebie. Świeciły tak jasno i pięknie! „Jak bym chciał być taki jak one” – myślał z westchnieniem. Jego przyjaciele, inne asteroidy, śmiały się z niego. „Jesteś tylko małym kamykiem, Asterze. Nigdy nie będziesz gwiazdą” – mówiły.

Pewnej nocy, gdy Aster był już bardzo smutny, na niebie pojawił się jasny, srebrny ślad. To była spadająca gwiazda! A właściwie – gwiezdny pył, który zostawiła za sobą. Aster poczuł dziwną siłę. „Podążę za tym pyłem” – szepnął i ruszył w drogę.

Podróż była długa. Minął wiele dziwnych miejsc. Spotkał Kometę Pędziwiatr, która miała długi, lśniący ogon. „Gdzie się wybierasz, mały?” – zapytała. „Szukam swojego marzenia” – odpowiedział Aster. Kometa uśmiechnęła się. „Marzenia wymagają odwagi. Ale pamiętaj, nie zawsze wyglądają tak, jak sobie wyobrażasz” – powiedziała i poleciała dalej.

Aster płynął dalej, aż trafił na Starą Planetę z wieloma kraterami. Planeta była mądra i cicha. „Co cię tak smuci, mały?” – zapytała. „Chcę świecić jak gwiazdy” – wyznał Aster. Planeta odpowiedziała łagodnie: „Światło nie zawsze pochodzi z zewnątrz. Czasem trzeba zajrzeć w głąb siebie. Każdy z nas ma w sobie iskierkę, wystarczy ją odnaleźć”.

Aster nie do końca rozumiał te słowa, ale kontynuował swoją wędrówkę. W końcu dotarł do miejsca, gdzie gwiezdny pył gromadził się w piękne, błyszczące obłoki. Pył otoczył go ze wszystkich stron, muskając go delikatnie. Aster poczuł ciepło i nagle – zaczął świecić! Najpierw słabo, potem coraz jaśniej. Nie był wielką gwiazdą, ale maleńkim, migoczącym światełkiem.

Szczęśliwy Aster wrócił do swojego pasa asteroid. Jego przyjaciele przecierali oczy ze zdumienia. „Aleś ty piękny, Asterze!” – wołali. Aster uśmiechnął się i powiedział: „Każdy może spełnić swoje marzenie, nawet jeśli jest malutki. Czasem wystarczy odrobina gwiezdnego pyłu i dużo odwagi”.

Tej nocy Aster położył się na swojej kosmicznej skale i zamknął oczy. Wokół niego tańczyły gwiazdy, a on sam świecił delikatnym blaskiem. Czuł się bezpieczny i spełniony. „Dobranoc, Asterze” – szepnął wiatr kosmiczny. I wszystkie gwiazdy na niebie zaświeciły mu na dobranoc.