Pchelka, która chciała latać

— Bajka do czytania —

Na słonecznej łące, wśród kolorowych kwiatów, mieszkała mała pchelka o imieniu Bzyk. Miała śliczne, lśniące skrzydełka i małe, czarne oczka, które zawsze patrzyły z ciekawością na świat.

Codziennie Bzyk patrzyła na pszczoły i motyle, które fruwały wysoko nad makami i stokrotkami. Ich skrzydła szeleściły wesoło, a one same śpiewały radosne piosenki. „Och, jak ja bym chciała tak latać!” – myślała Bzyk i próbowała wznieść się w powietrze. Ale jej małe skrzydełka tylko delikatnie drżały, a ona sama podskakiwała na listku koniczyny.

„Jesteś taka mała, Bzyk” – powiedziała pewnego dnia motylka Mela, przysiadając obok na źdźble trawy. „Twoje skrzydła są za słabe, żeby latać. Ale ja cię nauczę, jak fruwać!” I Mela pokazała Bzyk, jak machać skrzydłami. Bzyk próbowała raz, drugi, trzeci, ale ciągle tylko skakała – hop, hop, hop – z listka na listek.

Bzyk poczuła smutek. „Dlaczego nie mogę latać jak inni?” – zapytała cichutko. Usiadła na dużym, pachnącym kwiecie mniszka i zapatrzyła się w niebo. Małe skrzydełka opadły jej smutno, a w oczkach pojawiły się łezki. „Może już zawsze będę tylko skakać…” – pomyślała.

Wtedy usłyszała cichy głosik z trawy. To była stara, mądra mrówka Hania. „Dzień dobry, mała pchelko” – powiedziała Hania, niosąc na plecach duże ziarenko. „Dlaczego płaczesz?” Bzyk opowiedziała o swoim smutku. Mrówka Hania uśmiechnęła się ciepło: „Widzisz, każdy ma coś wyjątkowego. Ty nie latasz, ale skaczesz tak wysoko, że możesz dotknąć gwiazd!”

„Naprawdę?” – zdziwiła się Bzyk. I wtedy zobaczyła maleńką biedronkę Felę, która utknęła w środku wielkiego dmuchawca. „Pomocy! Nie mogę się wydostać!” – wołała. Bzyk bez namysłu – hup! – skoczyła wysoko nad dmuchawiec i delikatnie pomogła Feli wyjść na zewnątrz. „Jesteś taka dzielna!” – pisnęła Fela z wdzięcznością.

Bzyk rozejrzała się wokoło. Zobaczyła, że nikt inny nie potrafi tak wysoko skakać jak ona. Pszczoły i motyle fruwały, ale to jej skoki – hop, siup, bęc – niosły radość i pomoc. Poczuła, że jej małe nóżki są silne, a skrzydełka – choć nie do latania – pięknie błyszczą w słońcu. „Jestem wyjątkowa taka, jaka jestem!” – zawołała wesoło.

Zmęczona po całym dniu skakania i pomagania innym, Bzyk wskoczyła na miękki, pachnący kwiat lawendy. Otuliły ją płatki, a wokół zrobiło się cicho i spokojnie. Z nieba popatrzyły pierwsze gwiazdy, a wiatr zanucił kołysankę. Bzyk przymknęła oczka, uśmiechnęła się do siebie i szepnęła: „Jestem po prostu sobą – i to jest piękne…” Po chwili zasnęła, śniąc o kolorowych skokach w gwiazdach.