Odważna biedronka Tosia

— Bajka do czytania —

Na zielonym listku mieszkała biedronka Tosia. Wszystkie biedronki na łące miały po siedem pięknych, czarnych kropek. Wszystkie oprócz Tosi — ona miała tylko trzy. „Jestem inna” — smuciła się Tosia. „Pewnie dlatego nikt nie chce się ze mną bawić.”

Inne biedronki bawiły się na wielkiej łące, a Tosia siedziała sama na swoim listku. Bała się do nich podlecieć. „A jeśli będą się śmiały z moich kropek?” — myślała. „Lepiej zostanę tutaj.”

Pewnego dnia nad łąką nadciągnęła wielka burza. Zerwał się wiatr, lunął deszcz, a krople były tak ciężkie jak kamienie. Biedronki na środku łąki przerażone chowały się pod źdźbłami trawy, ale wiatr je przewracał. „Ratunku! Nie damy rady dolecieć do schronienia!”

Tosia ze swojego listka widziała wszystko. Wiedziała, gdzie jest bezpieczne miejsce — pod wielkim grzybem rosła sucha jama, w której nie sięgał deszcz. Ale żeby tam dolecieć i pokazać drogę innym, musiałaby przefrunąć przez całą burzę. Tosia bardzo, bardzo się bała.

„Boję się” — szepnęła do siebie. „Ale jeśli nic nie zrobię, inne biedronki zmoknie i będą w niebezpieczeństwie.” Serce waliło jej jak młoteczek. I wtedy Tosia zrobiła coś najodważniejszego w życiu — rozłożyła skrzydełka i poleciała w sam środek burzy.

Wiatr ją szarpał, deszcz oślepiał, ale Tosia leciała. „Za mną! Tędy!” — wołała do przerażonych biedronek. „Pod grzybem jest sucho! Lećcie za mną!” Jedna po drugiej biedronki ruszyły jej śladem, a Tosia prowadziła je przez burzę aż do bezpiecznej jamy pod grzybem.

Kiedy już wszystkie były bezpieczne i suche, zapatrzyły się na Tosię. „Uratowałaś nas!” — powiedziała najstarsza biedronka. „A myśmy nawet nie wiedziały, jak masz na imię. Wybacz, że nigdy się z tobą nie bawiłyśmy.”

„Ale ja mam tylko trzy kropki” — powiedziała nieśmiało Tosia. „Trzy kropki najodważniejszej biedronki na całej łące” — uśmiechnęła się stara biedronka. „Kropki nie czynią cię wyjątkową, Tosiu. Czyni cię nią twoje dzielne serce.”

Od tamtego dnia Tosia miała mnóstwo przyjaciół. A wieczorami, gdy łąka cichła, biedronki zasypiały razem pod liśćmi, a Tosia była w samym środku — już nigdy samotna.