Bajka o strachu przed ciemnością

— Bajka do czytania —

Antek miał pokój pełen zabawek, książek i plakatów z rakietami. Lubił wszystko — tylko nie moment, kiedy mama gasiła światło.

„Proszę, zostaw lampkę” — prosił co wieczór. „Już jesteś duży” — odpowiadała mama. Ale Antek czuł, że ciemność rośnie jak wielka, miękka kołderka, która przykrywa mu oczy.

Pewnej nocy mama usiadła na brzegu łóżka. „Chcesz poznać sekret ciemności?” Antek kiwnął, choć serce mu podskakiwało.

„Zamknij oczy” — szepnęła mama. „A teraz wyobraź sobie małą lampkę w swoim sercu. Zapal ją.” Antek wyobrażał sobie ciepłe, złote światełko. Czuł, jak robi się spokojniej.

„Teraz otwórz oczy powoli.” W pokoju było ciemno, ale Antek widział kształty mebli, zarys okna, miękką pościel. „Ciemność nie jest pusta” — szepnęła mama. „Jest pełna rzeczy, które znasz.”

Poszli razem do okna. Za szybą migotały gwiazdy. „Patrz — ciemność na zewnątrz jest pełna świateł” — powiedziała mama. „Gwiazdy też boją się zgasnąć, a jednak świecą co noc.”

Antek wziął głęboki wdech. W sercu nadal świeciła jego lampka. „Mogę ją zabrać do łóżka?” — zapytał. „Zawsze tam jest” — uśmiechnęła się mama.

Antek położył się, a mama przykryła go kołdrą. Lampka w sercu robiła się coraz cieplejsza, coraz miększa. Ciemność w pokoju nie była już wrogiem — była jak ciemny aksamit, na którym ta lampka mogła spokojnie świecić.

Zanim zasnął, Antek szepnął do gwiazd: „Dobranoc. Ja też świecę.” I zasnął bez strachu, z uśmiechem na ustach.