Wielkanocne pisanki zajączka Stasia

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju Zielonej Łąki mieszkał zajączek Staś. Wszyscy mówili na niego Zając Malarz, bo uwielbiał malować pisanki. Każdego roku przygotowywał koszyczek pełen kolorowych jajek dla mieszkańców łąki. Jednak w tym roku coś poszło nie tak – farby się skończyły, a Wielkanoc tuż, tuż.

Staś westchnął ciężko, patrząc na pustą paletę. – Jak teraz pomaluję pisanki? – zapytał samego siebie. W główce kłębiły mu się myśli pełne zmartwień. Usiadł na pniaku i postanowił poszukać innych sposobów. Przypomniał sobie, że dawno temu babcia opowiadała mu o naturalnych barwnikach z łąki.

Szybko wskoczył do ogródka i zerwał garść świeżych listków. – Może z nich zrobię zieloną farbkę? – zastanawiał się. Listki utarł w kamiennej miseczce, ale kolor wyszedł bardzo blady. – Nie wygląda to jak pisanka – mruknął zawiedziony. Wtedy usłyszał ciche pukanie: to jego przyjaciółka wiewiórka Kasia.

– Cześć, Stasiu! Widzę, że masz problem – powiedziała wiewiórka, grzebiąc w swoim zapasowym worku. – Mam trochę czerwonych jagód, które zebrałam latem. Może spróbujemy razem? – zaproponowała. Staś rozpromienił się i szybko przyniósł słoik. Razem ucierali jagody, aż powstała piękna, różowa farba.

Potem dołączył do nich krecik Franek. – Słyszałem, że robicie pisanki – powiedział, wyciągając z kieszeni garść żółtego pyłku z kwiatów. – To z mleczy, które rosną na mojej łące. Daje słoneczny kolor! – dodał z dumą. Staś był zachwycony – z pomocą przyjaciół farby pojawiły się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Razem usiedli przy dużym, dębowym stole. Każdy dostał po jednym jajku i pędzelku. Staś malował wzorki w małe gwiazdki, Kasia tworzyła kropki, a Franek rysował delikatne fale. Śmiali się i rozmawiali, a pisanki nabierały kolorów. – To najlepsze pisanki, jakie kiedykolwiek zrobiłem! – zawołał Staś.

Gdy wszystkie jajka były gotowe, Staś ułożył je w wiklinowym koszyku. Były tak piękne, że aż błyszczały w słońcu. Mieszkańcy łąki przyszli podziwiać dzieło. – Prawdziwe arcydzieło! – chwalił stary jeż Bruno. – To dzięki przyjaciołom – odpowiedział skromnie zajączek, przytulając się do Kasi i Franka.

Tego wieczoru, gdy księżyc wszedł nad łąkę, Staś usiadł na progu domku. Patrzył na gwiazdy i uśmiechał się do siebie. Zrozumiał, że najważniejsza w świętach jest wspólna radość i pomocna dłoń. Później położył się do łóżka, a w myślach wirowały mu kolorowe pisanki. Zasnął spokojnie, czując ciepło w sercu.