Bajka świąteczna

— Bajka do czytania —

Była wigilia. W domu pachniało piernikami, a na stole stała choinka — jeszcze ciemna, bez świateł.

Jaś patrzył na choinkę i westchnął. „Kiedy zapalimy lampki?” — pytał co chwilę. „Po kolacji” — odpowiadała mama. „Gdy wszyscy będą razem.”

Babcia przyniosła pudełko z bombkami. Każda miała historię: czerwona od wujka, srebrna od cioci, mała drewniana zrobiona przez dziadka.

Jaś powiesił bombki ostrożnie. „Choinka jest piękna nawet bez świateł” — powiedziała babcia. „Bo pamięta wszystkich, których kochamy.”

Wreszcie usiedli przy stole. Zgasili lampę. Zapaliła się jedna świeca. „To światło czeka” — szepnął tata. „Teraz podzielmy się opłatkiem.”

Każdy podał komuś opłatek i życzył dobra. Jaś poczuł ciepło w sercu — mocniejsze niż z lampki.

Po kolacji razem zapalili światełka na choince. Drzewko rozbłysło — złoto, czerwień, zieleń. Jaś westchnął: „Teraz jest święta.”

„Święta zaczęły się przy świecy” — uśmiechnęła się mama. „Lampki tylko to przypomniały.” Jaś przytulił mamę. Choinka mrugała cicho, radośnie.

Tej nocy Jaś zasnął z myślą o opłatku, świecy i bombce dziadka. Najpiękniejsze święta — pomyślał — pachną piernikiem i byciem razem.