Bajka o Zygzaku i Złomku

— Bajka do czytania —

W małej, kolorowej stacyjce Zdrójkowo mieszkała lokomotywa o imieniu Zygzak. Był mały, niebieski i bardzo wesoły, ale miał jeden problem – jego trasa nie była prosta jak u innych pociągów. Zygzak jeździł zygzakiem, przez górki i dolinki, a inne lokomotywy czasem się z niego śmiały. Zygzak czuł się przez to smutny i marzył, by być taki jak wszyscy.

Pewnego dnia Zygzak wyruszył w swoją codzienną podróż. Miał zawieźć paczki do miasteczka po drugiej stronie lasu. Gdy tylko ruszył, jego koła zaczęły wirować w lewo, potem w prawo, znów w lewo i w prawo. „Znowu ten zygzak” – westchnął. „Czemu nie mogę jechać prosto?”.

W połowie drogi Zygzak zauważył coś błyszczącego przy torach. To był stary, zardzewiały wagon – Złomek. Stał samotnie na bocznicy, przykryty bluszczem. „Hej, mały!” – zawołał Złomek ochrypłym głosem. „Dokąd tak pędzisz?”. Zygzak zatrzymał się i opowiedział Złomkowi o swoim zmartwieniu.

Złomek uśmiechnął się ciepło. „Widzisz, Zygzaku, ja też kiedyś byłem nowy i błyszczący. Woziłem najważniejsze ładunki. Ale pewnego dnia wykoleiłem się i nikt mnie nie naprawił. Myślałem, że już nic nie jestem wart. A potem zobaczyłem, że ptaki wiją we mnie gniazda, a dzieci przychodzą się bawić. Zrozumiałem, że każdy ma swoje miejsce.”

Zygzak słuchał z zapartym tchem. „Ale ja chcę jechać prosto, jak inne pociągi!” – powiedział. „A po co?” – zapytał Złomek. „Twoja zygzakowata trasa omija wielki kamień, który zablokowałby prostą drogę. Dzięki tobie paczki docierają bezpiecznie. Jesteś wyjątkowy, bo robisz coś, czego nikt inny nie potrafi.”

Zygzak spojrzał na swoje koła, a potem na tor przed sobą. Rzeczywiście, gdyby jechał prosto, uderzyłby w ogromny głaz. „Nigdy o tym nie pomyślałem!” – zawołał. „Widzisz” – dodał Złomek – „twoje zygzaki to nie wada, to twój supermoc. Każdy ma coś, co go wyróżnia. Ważne, żeby to dostrzec.”

Zygzak poczuł, jak w jego silniku rośnie ciepło. Podziękował Złomkowi i ruszył dalej – raz w lewo, raz w prawo, ale tym razem z uśmiechem. Gdy dojechał do miasteczka, wszystkie dzieci wybiegły mu na spotkanie. „Zygzak! Zygzak!” – krzyczały. „Lubimy, jak tak fajnie skręcasz!”.

Od tego dnia Zygzak już nigdy nie narzekał na swoją trasę. Często odwiedzał Złomka, a starszy wagon opowiadał mu historie o dawnych podróżach. Zygzak zrozumiał, że bycie innym to nie przeszkoda, a prezent. I choć nadal jeździł zygzakiem, robił to z dumą, bo wiedział, że jego droga ma sens.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło nad Zdrójkowem, Zygzak wracał do swojej szopy. Mruczał cicho: „Jestem Zygzak i to jest wspaniałe”. A gwiazdy na niebie mrugały do niego, jakby mówiły: „Tak, mały, jesteś wyjątkowy”. I zasnął spokojnie, marząc o kolejnej zygzakowatej przygodzie.