Leśne skarby małej wiewiórki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkała wiewiórka o imieniu Rudzia. Miała rude futerko i kitkę jak puszysty pompon. Rudzia uwielbiała zbierać orzechy, ale najbardziej lubiła szukać skarbów. Każdy błyszczący kamyk, kolorowe piórko czy szyszka były dla niej cenne. Dziś postanowiła znaleźć coś naprawdę wyjątkowego.

Rudzia skakała z gałęzi na gałąź, zaglądając w każdą szczelinę w korze. Nagle usłyszała cichy płacz. To mały jeżyk, Igiełka, siedział pod krzakiem i ocierał łapką łezkę. „Co się stało?” – zapytała Rudzia. „Zgubiłem ścieżkę do domu, a tu jest tak ciemno” – wyszeptał jeżyk. Wiewiórka poczuła, że musi mu pomóc.

„Nie martw się, Igiełko. Znam las jak własną kieszeń. Pokażę ci drogę” – powiedziała Rudzia. Razem ruszyli przez gęste paprocie i mchy. Po drodze spotkali sowę Zuzię, która grzecznie ich pozdrowiła. „Dokąd idziecie, przyjaciele?” – zapytała. „Odprowadzam Igiełkę do domu” – odpowiedziała dzielnie wiewiórka.

Sowa Zuzia, która była mądrą nauczycielką, powiedziała: „Pomaganie innym to prawdziwy skarb. Często go nie widzimy, bo jest w naszym sercu”. Rudzia zastanowiła się nad tymi słowami. Czyżby pomaganie było ważniejsze niż zbieranie błyskotek? Postanowiła dowiedzieć się więcej.

Wkrótce doszli do strumyka, gdzie bóbr Bartek budował tamę. „Witajcie, przyjaciele! Potrzebujecie pomocy?” – zawołał. „Tak, Igiełka chce wrócić do domu” – wyjaśniła Rudzia. Bóbr uśmiechnął się i zaproponował, że przeniesie jeżyka na swoim ogonie przez wodę. „Wspólnie raźniej!” – dodał.

Przeprawili się przez strumyk i znaleźli się na polanie pełnej stokrotek. Tuż obok mieszkała mama Igiełki, która bardzo się martwiła. Gdy zobaczyła synka, przytuliła go mocno i podziękowała Rudzi i Bartkowi. „Jesteście prawdziwymi przyjaciółmi” – powiedziała wzruszona. Wiewiórka poczuła w serduszku ciepło.

Rudzia spojrzała na swoje zbiory – na szyszki, piórka i kamyki. Nagle zrozumiała, że najpiękniejszym skarbem, jaki znalazła, była przyjaźń i radość z pomagania. Jej puszysty ogon zatańczył ze szczęścia. „Dziękuję wam za tę lekcję” – szepnęła do siebie.

Wracając do swojej dziupli, Rudzia myślała o tym, co wydarzyło się tego dnia. Las wydawał się jej jeszcze piękniejszy. Każdy liść szeptał, że dobro, które dajesz, wraca do ciebie ze zdwojoną siłą. A wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, wiewiórka zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że ma w lesie wielu wspaniałych przyjaciół.