Leśna książka dla małej sowy

— Bajka do czytania —

W małej leśnej bibliotece, w dziupli starego dębu, mieszkała sowa Zosia. Uwielbiała oglądać obrazki w książkach, ale bardzo chciała też umieć czytać, by poznać wszystkie opowieści.

Jej przyjaciele – wiewiórka Kasia, zajączek Franek i borsuk Bartek – już dawno umieli czytać. Zosia patrzyła na nich z podziwem, gdy razem szeptali sobie fragmenty książek. Najbardziej zazdrościła im, gdy czytali opowieść o przygodach leśnych zwierząt, która miała tyle tajemniczych liter.

Pewnego dnia Zosia znalazła na półce książkę z pięknym obrazkiem małej sowy na okładce. „Chcę ją przeczytać!” – powiedziała stanowczo. Pan Lis, bibliotekarz, uśmiechnął się i wyjął z szuflady książeczkę z dużymi, wyraźnymi literami. „Zacznij od tej” – poradził.

Każdego popołudnia Zosia ćwiczyła z przyjaciółmi. Kasia pokazywała jej literkę „W”, machając ogonkiem, a Franek skakał dookoła, by zapamiętać „Z”. Borsuk Bartek wymyślał nawet zabawne rymy, by litery łatwiej wpadły do głowy. Po tygodniu Zosia przeczytała pierwsze słowo: „sowa”.

Z radością pobiegła do mamy, która przytuliła ją i powiedziała: „Widzisz, nie musisz się spieszyć. Każdy ma swoje tempo”. Zosia poczuła się dumna i od tego dnia codziennie czytała po kilka stronic. Gdy miała trudności, zawsze mogła liczyć na pomoc przyjaciół.

Aż wreszcie nadszedł wieczór, gdy Zosia przeczytała całą książkę od deski do deski. To była ta z małą sówką, która wyruszyła na poszukiwanie leśnego skarbu. Zosia dowiedziała się, że skarbem okazała się przyjaźń i odwaga.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Zosia położyła się w swojej dziupli, trzymając książkę pod poduszką. Przez okno wpadały gwiazdy i mrugały do niej przyjaźnie. „Dobranoc, książeczko” – szepnęła i z uśmiechem zasnęła spokojnie, słysząc szelest liści za oknem.