Gwiazdkowy dywan Feliksa

— Bajka do czytania —

Królik Feliks miał pokój pełen zabawek, ale najchętniej oglądał książeczki o zwierzętach domowych. Na każdej stronie były pieski, kotki, chomiki i papużki, a Feliks potrafił patrzeć na nie godzinami.

– Mamo, popatrz! Ten piesek ma łatkę na oku! – wołał Feliks, wskazując łapką na obrazek. Mama królikowa uśmiechała się, ale spoglądała na zegar. – Już pora spać, synku. Jutro pooglądasz dalej.

Feliks jednak nie chciał odkładać książki. – Ale ja jeszcze nie widziałem wszystkich zwierząt! – marudził, wtulając nos w papier. Mama westchnęła i zgasiła górne światło, zostawiając tylko małą lampkę na stoliku.

– Dobrze, ale za chwilę lampka też zgaśnie – powiedziała łagodnie. Feliks szybko przerzucał strony, ale oczy zaczynały mu się kleić. W końcu mama zdmuchnęła lampkę i w pokoju zrobiło się ciemno.

Feliks leżał w łóżeczku i patrzył w sufit. Nagle zobaczył małe, srebrne światełka – to gwiazdy za oknem odbijały się w szybie. – Mamo, a gdzie są teraz te wszystkie zwierzęta z książki? – zapytał cichutko.

Mama usiadła na brzegu łóżka. – One są tutaj, Feliksie. Piesek śpi zwinięty w kłębek, kotek mruczy pod kołdrą, a chomik chowa się w kieszeni twojej piżamy. Wystarczy, że zamkniesz oczy i sobie wyobrazisz.

Feliks zamknął oczy i nagle zobaczył całą stajnię zwierząt: piesek merdał ogonem, kotek przeciągał się, a papużka ćwierkała piosenkę na dobranoc. – Widzę je! – szepnął z uśmiechem. – Są milutkie i ciepłe.

Mama pogłaskała go po uszach. – Bo twoja wyobraźnia jest jak magiczny dywan – rozkładasz go w myślach i możesz oglądać wszystko, co chcesz. Nawet w ciemności. Feliks ziewnął, a zwierzęta w jego głowie powoli kładły się spać. Gwiazdy za oknem migotały cichutko, a on zasnął spokojnie, tuląc do siebie książkę.