Bajka o Zuzi i misiu, który nauczył się dzielić

— Bajka do czytania —

Mała Zuzia miała swojego najlepszego przyjaciela – miękkiego, brązowego misia o imieniu Gucio. Każdego wieczoru tuliła go do snu, a w dzień zabierała na wszystkie przygody.

Pewnego popołudnia Zuzia siedziała na dywanie i budowała z klocków wysoki zamek. Gucio siedział obok i patrzył, jak wieża rośnie coraz wyżej. Nagle zadzwonił dzwonek – to Adaś, sąsiad, przyszedł się pobawić.

Adaś przywitał się i od razu zobaczył Gucia. „Jaki ładny miś! Mogę go potrzymać?” – zapytał. Zuzia zmarszczyła brwi i przytuliła Gucia mocno do siebie. „Nie, to mój miś” – powiedziała cicho.

Mama Zuzi podeszła i usiadła obok. „Widzę, że Gucio jest wyjątkowy. A może pokażesz Adasiowi, jak się nim bawić? Może razem zbudujecie dla niego domek z klocków?” – zaproponowała łagodnie.

Zuzia pomyślała chwilę. Spojrzała na Gucia, potem na Adasia, który uśmiechał się nieśmiało. W końcu podała misia koledze. „Możesz go potrzymać, ale ostrożnie” – powiedziała.

Adaś wziął Gucia i posadził go obok zamku. Potem oboje zaczęli dokładać klocki, tworząc dla misia wielkie łóżko. Śmiali się, gdy wieża się przewróciła, i budowali ją od nowa. Gucio leżał pośrodku i wyglądał na bardzo szczęśliwego.

Kiedy nadszedł wieczór, Adaś pożegnał się i poszedł do domu. Zuzia wzięła Gucia na ręce i wtuliła twarz w jego miękkie futerko. „Dziś nauczyłam się, że dzielenie się może być fajne” – szepnęła do misia. A Gucio mrugnął guzikowym okiem, jakby się zgadzał.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a księżyc świecił srebrzyście przez okno. Zuzia położyła się w łóżeczku, przytuliła Gucia i zamknęła oczy. W pokoju zapanowała cisza, a mała dziewczynka zasnęła z uśmiechem, marząc o kolejnych przygodach z przyjaciółmi.