Bajka o żółwiu i zającu dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie mieszkał żółw Tupcio, który zawsze chodził powoli, oraz zajączek Skoczek, który pędził jak wiatr. Któregoś dnia Skoczek zawołał: – Tupciu, zróbmy wyścig! Zobaczysz, jak szybko cię wyprzedzę!

Tupcio uśmiechnął się spokojnie. – Dobrze, Skoczku, ale pamiętaj, że w wyścigu ważne jest nie tylko szybkie bieganie, ale też wytrwałość. Skoczek tylko machnął łapką i już pognał przed siebie, zostawiając Tupcia daleko w tyle.

Skoczek biegł tak szybko, że po chwili był już przy wielkim dębie. – Jestem taki szybki! – pochwalił się. – Chyba mogę odpocząć, zanim Tupcio dotrze. I położył się w cieniu, przymykając oczy.

Tymczasem Tupcio szedł powoli, ale nie zatrzymywał się ani na chwilę. Stawiał małe, pewne kroczki, a po drodze przywitał się z wiewiórką i pomógł mrówce przenieść igiełkę. – Dziękuję, Tupciu! – zawołała mrówka.

Skoczek obudził się po chwili i zobaczył, że Tupcio jest już prawie na mecie! Zerwał się i pognał, ale było za późno. Tupcio właśnie przekroczył linię mety, uśmiechając się radośnie.

– Jak to możliwe? – zdziwił się Skoczek. – Byłeś taki wolny! Tupcio odpowiedział: – Szedłem cały czas, a ty odpoczywałeś. Cierpliwość i spokój też są ważne. Skoczek spuścił uszy, ale potem uśmiechnął się i powiedział: – Masz rację, Tupciu. Nauczyłeś mnie czegoś ważnego.

Od tego dnia Skoczek i Tupcio często biegali razem, ale zajączek już zawsze pamiętał, że nie zawsze wygrywa ten, kto jest najszybszy. Czasem lepiej iść powoli, ale wytrwale.

Gdy słońce zaszło nad Zielonym Lasem, Tupcio położył się w swojej muszli, a Skoczek wtulił się w miękki mech. – Dobranoc, przyjacielu – szepnął Skoczek. – Dobranoc – odpowiedział Tupcio, a gwiazdy zaczęły migotać na niebie, otulając las spokojnym snem.