Żółw Florek i tajemnicza muszla

— Bajka do czytania —

W małym lesie, tuż obok strumienia, mieszkał żółw o imieniu Florek. Florek był bardzo powolnym żółwiem – każdą drogę pokonywał malutkimi krokami, a każdą chwilę spędzał spokojnie, obserwując świat wokół siebie.

Inne zwierzęta w lesie często się z niego śmiały. Wiewiórka Ruda przeskakiwała z gałęzi na gałąź i wołała: „Florku, jesteś wolniejszy niż ślimak bez nogi!” Zając Skoczek przebiegał obok i krzyczał: „Nawet mrówka cię wyprzedzi!” Florek uśmiechał się tylko smutno i szedł dalej.

Pewnego dnia, gdy Florek odpoczywał pod starym dębem, zobaczył coś błyszczącego w trawie. To była mała, srebrna muszla, która mieniła się w słońcu. Gdy tylko jej dotknął, poczuł dziwne ciepło. Nagle jego nogi zaczęły poruszać się szybciej – biegał jak wiatr! „Nareszcie!” – pomyślał szczęśliwy.

Florek pobiegł do wiewiórki i zająca, żeby im pokazać, jak szybki się stał. Przeskakiwał kamienie, biegał w kółko i ścigał się z motylami. Zwierzęta były zdumione, ale Florek czuł, że coś jest nie tak. Gdy biegł, nie widział już kolorowych kwiatów ani nie słyszał śpiewu ptaków. Wszystko stawało się rozmazane.

Po kilku dniach Florek był zmęczony. Nie mógł spokojnie usiąść i popatrzeć na chmury, bo musiał ciągle biec. Tęsknił za swoim wolnym tempem, za momentami, gdy mógł zatrzymać się i pomyśleć. Zrozumiał, że szybkość nie daje mu radości, tylko zabiera to, co kochał.

Podszedł do starego dębu, gdzie znalazł muszlę, i delikatnie ją odłożył. „Dziękuję ci, mała muszlo, ale wolę być sobą” – szepnął. I znów stał się powolnym, spokojnym żółwiem. Wiewiórka i zając przeprosili go i powiedzieli: „Lubimy cię takim, jaki jesteś, Florku.”

Wieczorem, gdy niebo zasnuło się granatem, Florek usiadł na swoim ulubionym kamieniu nad strumieniem. Patrzył w gwiazdy, które migotały jak srebrne muszle. Czuł się szczęśliwy i spokojny. Ziewnął cichutko, zamknął oczy i zasnął, wiedząc, że jutro znów będzie mógł iść swoim tempem.