Żółw Tuptuś i gwiazdka cierpliwości

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał żółwik o imieniu Tuptuś. Miał malutki domek z listków i zawsze nosił na plecach swoją skorupkę w kolorze mchu.

Tuptuś uwielbiał patrzeć na ptaki fruwające wysoko na niebie. Pewnego dnia zapragnął polecieć tak jak one. Rozłożył nawet swoje małe łapki i mocno machał, ale skorupka była zbyt ciężka.

Zobaczył go znajomy królik i powiedział: „Tuptusiu, latanie nie dla ciebie. Jesteś żółwikiem i twoją siłą jest powolność.” Ale Tuptuś nie chciał słuchać i smutny odszedł.

Po drodze spotkał mrówkę, która niosła wielkie ziarenko. „Jak ty to robisz?” – zapytał Tuptuś. „Idę powolutku, krok po kroku, i w końcu docieram do domu” – odpowiedziała mrówka.

Tuptuś pomyślał, że też potrafi iść powoli. Postanowił wybrać się na wzgórze, skąd widać gwiazdy. Każdy krok był mały, ale nie poddawał się, a ślimak, którego minął, uśmiechnął się do niego.

Kiedy dotarł na szczyt, zrobiło się ciemno. Na niebie pojawiła się pierwsza gwiazdka – taka malutka i spokojna. „Patrz, doszedłem!” – szepnął Tuptuś i poczuł dumę.

Leżąc na miękkim mchu, patrzył w niebo. Powolne kroki zaprowadziły go właśnie tutaj, na najpiękniejsze miejsce w lesie. Zrozumiał, że cierpliwość to też moc.

Zmęczony, ale szczęśliwy zamknął oczy. Gwiazdka świeciła nad nim tak ciepło, jakby mówiła: „Śpij dobrze, mały żółwiu. Jutro też możesz iść swoim tempem.”

Cisza otuliła cały las, a Tuptuśowi śniły się spokojne, złote pola. Dobranoc, Tuptusiu. Dobranoc, gwiazdeczko.