Bajka o żółwiu, który lubił wolno

— Bajka do czytania —

Mały żółw Franek mieszkał w zielonym ogrodzie pod wielkim krzakiem porzeczek. Każdego ranka budził się razem ze słońcem i powoli, bardzo powoli, wychodził na śniadanie.

Franek lubił wolno chodzić. Kiedy inne zwierzęta biegały i skakały, on stawiał jeden mały kroczek, potem drugi, i jeszcze jeden. „Ale ty jesteś powolny!” – mówił zajączek i pędził dalej. Franek tylko się uśmiechał.

Pewnego dnia zajączek tak szybko biegał, że wpadł w krzak malin. Kolce zaplątały mu się w futerko. „Pomocy! Nie mogę się ruszyć!” – zapiszczał. Franek podszedł powoli, ostrożnie, i jednym małym pazurkiem rozplątał gałązki.

„Dziękuję, Franku!” – powiedział zajączek. „Jesteś taki spokojny i dokładny. Dzięki tobie jestem wolny.” Franek uśmiechnął się i powiedział: „Każdy ma swoje tempo. Ważne, żeby robić rzeczy dobrze.”

Wieczorem żółwik wrócił do swojego domku pod porzeczką. Mama żółwica przytuliła go i powiedziała: „Jesteś mądrym synkiem, Franku. Powolność to nie wada – to dar.” Franek ziewnął i ułożył się na miękkim listku.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a księżyc świecił łagodnie przez liście. Franek zamknął oczy i pomyślał o tym, jak przyjemnie jest iść swoim tempem. Powoli, spokojnie, dzień dobiegł końca.

W ogrodzie zapanowała cisza. Nawet zajączek już spał w swojej norce. Franek westchnął cichutko i szepnął: „Dobranoc, ogrodzie. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnął snem twardym i słodkim jak miód.

Każdy maluch, tak jak żółwik Franek, może iść swoim tempem. Ważne, żeby robić rzeczy z sercem. A gdy zapada noc, wszystkie małe żółwiki i dzieci zasypiają spokojnie, otulone ciszą.