Żołnierze z tekturowego pudełka

— Bajka do czytania —

W pokoju małego Kuby, w tekturowym pudełku, mieszkała armia dzielnych żołnierzy. Były to małe, plastikowe figury z zielonymi mundurami i małymi karabinami, ale nigdy nie walczyły. Każdej nocy, gdy Kuba zasypiał, żołnierze ożywali i wyruszali na ciche, dobre misje.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił przez firankę, usłyszeli cichutkie miauczenie. To mały, szary kotek skulił się pod łóżkiem Kuby. Drżał z zimna i strachu. Żołnierze spojrzeli po sobie – dowódca, kapitan Krzepki, powiedział szeptem: – Musimy mu pomóc. On nie ma swojego domu.

Kotek bał się ciemności i hałasów. Żołnierze postanowili przeprowadzić go przez pokój – na parapet, gdzie stał jego koszyk. Ale droga była pełna przeszkód: wielki cień wielbłąda z zabawki, tykająca budzik i upuszczony klocek.

Pierwszy żołnierz, Malutki Mikołaj, podszedł do cienia. – To tylko pluszak! – powiedział dzielnie i odsunął go na bok. Kotek miauknął z wdzięcznością. Drugi żołnierz, Szybki Staś, zakrył budzik swoim hełmem, by nie tykał. Cisza zapanowała w pokoju.

Trzeci żołnierz, Silny Franek, podniósł klocek, który tarasował przejście. Poszli dalej – jeden za drugim, jak w prawdziwym marszu. Kotek szedł za nimi, ogonem merdając. Nagle potknął się o sznurek od rolet. Żołnierze pomogli mu się podnieść.

W końcu dotarli do parapetu. Stał tam mały koszyk z miękkim kocykiem. Kotek wskoczył do środka i zwinął się w kłębek. Był w domu! Żołnierze uśmiechnęli się do siebie – ich misja się udała.

Wrócili do pudełka, cichutko, by nie obudzić Kuby. Kiedy wszyscy już byli na miejscu, kapitan Krzepki powiedział: – Dziś byliśmy dzielni i pomocni – to najlepsze, co może zrobić żołnierz.

Gwiazdy na niebie mrugały przyjaźnie, a w pokoju zapanował spokój. Kotek spał smacznie w swoim koszyku, żołnierze odpoczywali po przygodzie, a Kuba śnił o dzielnych obrońcach. Dobranoc, żołnierze. Dobranoc, kotku. Dobranoc, Kubo.