Staś i zgubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

Mały pluszowy żołnierzyk o imieniu Staś stał na straży w swoim pudełku z zabawkami. Miał granatowy mundurek, czerwoną czapkę i błyszczące oczy, które zawsze patrzyły odważnie.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił przez okno, Staś usłyszał cichutkie łkanie. To miś Wojtek siedział w kąciku i płakał. „Zgubiłem swoją gwiazdkę z czapki” – szlochał. „Bez niej nie jestem prawdziwym misiem strażnikiem”.

Staś westchnął. „Nie martw się, Wojtku. Pomogę ci ją znaleźć” – powiedział cicho. I wyruszył z pudełka na poszukiwanie przygody.

Najpierw spotkał lalę Zosię, która bujała się na huśtawce. „Widziałaś błyszczącą gwiazdkę?” – zapytał Staś. „Tak, coś świeciło pod łóżkiem” – odpowiedziała Zosia.

Staś i Zosia zajrzeli pod łóżko. Było tam ciemno i kurz, ale żadnej gwiazdki. „Może to tylko odblask” – mruknął żołnierzyk.

Potem spotkali pieska Reksia, który merdał ogonem. „Reksiu, nie widziałeś gwiazdki?” – zapytał Staś. „Hau! Widziałem coś na parapecie!” – szczeknął Reksio.

Pobiegli na parapet, ale to był tylko srebrny listek od księżyca. Staś westchnął zmęczony. Nagle wpadł na pomysł: „A może gwiazdka jest w łóżeczku Wojtka?”.

Wrócili do misia. Staś zajrzał pod poduszkę – i oto leżała tam mała, złota gwiazdka! Wojtek uśmiechnął się przez łzy. „Dziękuję, Stasiu! Jesteś prawdziwym przyjacielem”.

Staś wrócił do swojego pudełka. Położył się na miękkiej poduszce i spojrzał w okno. Na niebie migotały gwiazdy. „Pomaganie innym jest jak gwiazdka – daje ciepło i radość” – pomyślał.

Powoli zamknął oczy. W pokoju zrobiło się cicho, a gwiazdy tańczyły za szybą. Staś zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro też może komuś pomóc.