Bajka o Złotowłosej która nie chciała się dzielić

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Złotowłosa. Miała długie, lśniące włosy w kolorze słońca i wielki kosz pełen złocistych muszelek, które zebrała nad rzeką. Każda muszelka była wyjątkowa – jedna błyszczała jak gwiazda, inna miała różowe paski, a jeszcze inna była gładka jak jedwab.

Pewnego dnia do Złotowłosej przyszli przyjaciele: wiewiórka Kitka i zajączek Skoczek. Zobaczyli muszelki i aż westchnęli z zachwytu. 'Czy możemy się nimi pobawić?' zapytała Kitka. Złotowłosa pokręciła głową. 'To moje skarby. Nie chcę, żeby ktoś je wziął' – powiedziała i schowała muszelki do pudełka.

Kitka i Skoczek posmutnieli i odeszli. Złotowłosa została sama. Słońce świeciło, ale jej serce było ciężkie. Zajrzała do pudełka – muszelki leżały nieruchomo, jakby straciły swój blask. 'Dlaczego nie cieszą mnie tak bardzo jak wcześniej?' pomyślała.

Wieczorem mama Złotowłosej zapytała: 'Kochanie, czemu jesteś taka cicha?' Dziewczynka opowiedziała o muszelkach i przyjaciołach. Mama przytuliła ją i powiedziała: 'Skarby są najpiękniejsze, gdy możemy się nimi dzielić. Wtedy ich blask rośnie w sercach innych.'

Złotowłosa długo myślała o słowach mamy. Następnego dnia wzięła pudełko z muszelkami i pobiegła do lasu. Znalazła Kitkę i Skoczka pod wielkim dębem. 'Przepraszam' – powiedziała. 'Chcę się z wami podzielić. Wybierzcie sobie po jednej muszelce.'

Kitka wybrała różową w paski, a Skoczek – tę gładką jak jedwab. Ich oczy zaświeciły radością. 'Dziękujemy, Złotowłosa! To najpiękniejszy prezent!' – zawołali. I wtedy Złotowłosa poczuła w sercu coś ciepłego i przyjemnego – o wiele lepszego niż posiadanie wszystkich muszelek.

Od tego dnia Złotowłosa często dzieliła się swoimi skarbami. Czasem dawała przyjaciołom kolorowe kamyki, a czasem słodkie jagody. Za każdym razem, gdy widziała uśmiech na twarzy Kitki lub Skoczka, jej własne serce biło radośniej. Zrozumiała, że dzielenie się pomnaża szczęście.

Gdy zapadł wieczór, Złotowłosa położyła się do łóżka. Przez okno wpadało srebrne światło księżyca. Zamknęła oczy i pomyślała o swoich przyjaciołach. Była spokojna i szczęśliwa. Wkrótce cichutko zasnęła, a nad jej domem migotały gwiazdy, jakby szeptały: 'Dobranoc, Złotowłosa. Dobranoc'.