Bajka o zinksach

— Bajka do czytania —

Zosia miała sześć lat i bardzo lubiła spędzać czas w swoim ogródku. Któregoś wieczoru, gdy słońce chowało się za chmurami, usłyszała cichutkie pukanie.

Zosia miała sześć lat i bardzo lubiła spędzać czas w swoim ogródku. Któregoś wieczoru, gdy słońce chowało się za chmurami, usłyszała cichutkie pukanie.

Pod krzakiem róż zobaczyła maleńkie, błyszczące stworzonka. Były wielkości naparstka, a ich skrzydła mieniły się wszystkimi kolorami tęczy. – Kim wy jesteście? – zapytała Zosia.

Jedno ze stworzonek podskoczyło i powiedziało: – Jesteśmy zinksy! Mieszkamy w ogrodach i pomagamy roślinom rosnąć. Ale dzisiaj mamy kłopot – nasz domek z kory został przewrócony przez wiatr.

Zosia spojrzała na małe, połamane gałązki. – Pomogę wam! – zawołała. Razem z zinksami zebrała kawałki kory i ułożyła nowy, jeszcze ładniejszy domek.

Zinksy były bardzo wdzięczne. W nagrodę podarowały Zosi maleńkie, świecące ziarenko. – Posadź je, a wyrośnie coś wyjątkowego – szepnęły.

Zosia zasadziła ziarenko w doniczce. Następnego dnia ujrzała roślinkę o srebrzystych liściach. Gdy dotknęła jednego z liści, ten rozbłysnął ciepłym światłem. – To magia przyjaźni – wyjaśniły zinksy.

Od tej pory codziennie odwiedzała swoich nowych przyjaciół. Nauczyła się, że nawet małe stworzonka potrzebują pomocy, a pomaganie daje radość obu stronom.

Kiedy zapadał zmrok, zinksy siadały na parapecie okna Zosi i nuciły cichutką kołysankę. Dziewczynka zamykała oczy i uśmiechała się do gwiazd. – Dobranoc, małe zinksy – szeptała. – Dobranoc, Zosiu – odpowiadały srebrzyste światełka, zasypiając razem z nią.