Bajka o Zinksach dla 3-latka

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie Zinksów mieszkała mała Zinksia o imieniu Migotka. Miała złote, błyszczące łuski i ogromne, zielone oczy. Każdego dnia bawiła się z innymi Zinksami, ale czasem czuła się inna.

Pewnego dnia Migotka spotkała Zinksa o imieniu Tuliś. Tuliś miał niebieskie, matowe łuski i małe, okrągłe oczy. – Cześć – powiedział Tuliś. – Dlaczego twoje łuski tak świecą? – zapytał.

– Nie wiem – odpowiedziała Migotka. – A twoje są takie gładkie i spokojne. – Tuliś uśmiechnął się. – Każdy Zinks jest inny – powiedział. – I to jest fajne.

Migotka poszła dalej i spotkała Zinksa o imieniu Skrzacik. Skrzacik miał różowe łuski i długi, zwinięty ogon. – Hej – zawołał. – Lubisz skakać? – Tak, bardzo – odpowiedziała Migotka.

I skakali razem po miękkiej, zielonej trawie. Skrzacik mówił, że jego ogon pomaga mu utrzymać równowagę. – A twoje łuski pomagają ci świecić w nocy – dodał. – Każdy ma coś wyjątkowego.

Potem przyszła Zinksia o imieniu Iskierka. Miała fioletowe, małe łuski i cienkie nóżki. – Chodźmy na łąkę – powiedziała. – Tam rosną kwiaty, które pachną jak miód. – I wszystkie Zinksy poszły razem.

Na łące Migotka zobaczyła, że każdy Zinks jest inny: jeden ma duże uszy, inny mały nos, a jeszcze inny długie rzęsy. – To jest piękne – pomyślała. – Że każdy jest inny, a wszyscy są przyjaciółmi.

Wieczorem, gdy zaszło słońce, Migotka położyła się na miękkim mchu. Patrzyła na gwiazdy i cieszyła się, że ma przyjaciół. – Dobranoc, Tulisiu, Skrzaciku, Iskierko – szepnęła. – Jutro znów będziemy się bawić.

– I każdego dnia będziemy uczyć się od siebie nawzajem – dodała cicho. – Bo różni to znaczy wyjątkowi. – I zamknęła oczy, słysząc cichy szum wiatru i śpiew gwiazd.