Bajka o zingsach, które nie chciały się dzielić

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie Zingolandii mieszkały małe, puchate stworki zwane Zingsami. Każdy Zings miał swój ulubiony kolor i uwielbiał bawić się swoimi skarbami – błyszczącymi kamykami, miękkimi piórkami i okrągłymi kuleczkami.

Pewnego dnia mały, niebieski Zings o imieniu Bluś znalazł najpiękniejszy kamyk na świecie – lśnił jak gwiazdka i był gładziutki jak muszelka. Bluś tak bardzo go pokochał, że nie chciał go nikomu pokazać. Schował kamyk do swojej kryjówki i bawił się nim sam.

W tym samym czasie różowa Zings o imieniu Rózia znalazła miękkie, puszyste piórko, które fruwało w powietrzu jak motylek. Rózia też nie chciała się nim dzielić – bała się, że ktoś je zabrudzi lub zgubi.

Zielony Zings, Gucio, przyniósł okrągłą kuleczkę, która podskakiwała jak piłeczka. Gucio stwierdził, że skoro inni się nie dzielą, to on też będzie się bawił sam. I tak wszystkie Zingsy siedziały osobno, każde w swoim kąciku, i było im smutno.

Wtem pojawiła się mądra, żółta Zings o imieniu Iskierka. Iskierka spojrzała na smutne buzie przyjaciół i powiedziała: „Widzę, że każdy ma coś wyjątkowego. A gdybyśmy tak pobawili się razem? Moglibyśmy zrobić z tych skarbów wielki, kolorowy zamek!”

Bluś, Rózia i Gucio spojrzeli po sobie. Bluś wyjął swój lśniący kamyk, Rózia przyniosła puszyste piórko, a Gucio potoczył kuleczkę. Razem ułożyli je na środku – kamyk stał się wieżą, piórko dachem, a kuleczka bramą. Zamek był najpiękniejszy na świecie, a Zingsy śmiały się i tańczyły wokół niego.

Od tego dnia wszystkie Zingsy wiedziały, że dzielenie się sprawia, że zabawa jest dwa razy lepsza, a przyjaciele są największym skarbem. Kiedy zapadł wieczór, Zingsy położyły się obok siebie, a nad ich głowami zaświeciły gwiazdy. Bluś zamknął oczy, słysząc cichy szept Iskierki: „Dobranoc, przyjaciele”.