Bajka o Ziemi, która śpiewała

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju łąki mieszkała Zosia. Pewnego dnia usłyszała dziwny, cichutki szum, który dobiegał spod trawy. Zaintrygowana położyła ucho na ziemi i ze zdumieniem usłyszała melodyjne brzmienie, jakby ktoś nucił kołysankę. Ziemia śpiewała!

Zosia zawołała swojego przyjaciela, Filipa. Filip przyszedł z pluszowym misiem pod pachą. „Słyszysz?” – szepnęła Zosia. Filip położył się obok i też usłyszał. Brzmiało to jak szum drzew i plusk wody jednocześnie. „To musi być piosenka Ziemi” – powiedział z zachwytem.

Postanowili odkryć, skąd bierze się ten dźwięk. Poszli w kierunku starego dębu, który rósł na wzgórzu. Pod drzewem leżała stara, drewniana skrzynka. Otworzyli ją ostrożnie, a w środku zobaczyli maleńkie, zielone światełko, które pulsowało w rytm szumu. „To serce Ziemi” – wyszeptała Zosia.

Światełko nagle zamigotało i zaczęło gasnąć. Szum stawał się coraz cichszy. Zosia i Filip bardzo się zmartwili. „Może jest smutne, bo ludzie nie dbają o Ziemię?” – zastanawiał się Filip. Postanowili zrobić coś dobrego, żeby rozweselić serce planety.

Pobiegli do domku Zosi i wzięli małe wiaderko. Zebrali wszystkie śmieci, jakie leżały na łące. Potem podlali zwiędłe kwiatki i nakarmili ptaszki okruszkami chleba. Ich małe działania dodały im sił, a światełko w skrzynce zaczęło świecić nieco jaśniej.

Nagle zobaczyli, że z każdego ich dobrego uczynku wypływa maleńka, złota iskierka. Iskierki leciały w stronę serca Ziemi i wsiąkały w nie. Z każdą iskierką szum stawał się głośniejszy i radośniejszy. „Czyli dobre uczynki to muzyka dla Ziemi” – uśmiechnęła się Zosia.

Wtedy zjawił się pan Ogrodnik, który opiekował się parkiem. Widział, co robią dzieci. „Pomogliście naszej planecie” – powiedział. „Ziemia śpiewa, kiedy się o nią troszczymy. Pamiętajcie, każdy może być jej przyjacielem”. Zosia i Filip poczuli dumę i radość.

Od tego dnia każdego ranka sprawdzali, czy w skrzynce świeci się światełko. Dzielili się z innymi swoją tajemnicą i zachęcali do sprzątania. Nawet małe dzieci z przedszkola zaczęły sadzić kwiaty. Ziemia śpiewała coraz piękniej, a ludzie czuli się szczęśliwsi.

Pewnego wieczoru Zosia położyła się na trawie i znów usłyszała szum. Tym razem brzmiał jak dziękczynne westchnienie. Przymknęła oczy, a wokół niej tańczyły złote iskierki, tworząc nad łąką delikatną, lśniącą mgłę. Wiedziała, że Ziemia jest szczęśliwa.