Bajka o małym zajączku, który chciał mieć wszystko

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, tam gdzie pachniało miodem i rosą, mieszkał mały zajączek o imieniu Tofik. Miał mięciutkie, brązowe futerko i długie uszy, które sterczały prosto, gdy był ciekawy. Tofik uwielbiał skakać po łące, ale ostatnio coś mu nie dawało spokoju.

Pewnego dnia Tofik zobaczył swoją przyjaciółkę, wiewiórkę Kasię, która zbierała orzechy. Miała puszysty, rudy ogon, który wirował w powietrzu jak liść na wietrze. „Ojej, jaki piękny ogon!” – pomyślał Tofik. Spojrzał na swój mały, biały ogonek i zrobiło mu się smutno. „Chciałbym mieć taki ogon jak Kasia” – wyszeptał.

Potem pobiegł dalej i spotkał sarenkę Lilkę. Lilka miała na głowie małe, lśniące rogi, które wyglądały jak korona. Tofik westchnął: „Jaka jestem zwykły… nie mam ani pięknego ogona, ani rogów”. Usiadł pod starym dębem i poczuł, jak coś drapie go w brzuszku – to była zazdrość.

Zazdrość sprawiła, że Tofik nie chciał się już bawić. Kiedy Kasia zaprosiła go na wspólne zbieranie orzechów, on tylko mruknął: „Nie, bo nie mam ogona jak ty”. A kiedy Lilka zaproponowała skoki przez łąkę, Tofik odparł: „Nie chce mi się, bo nie mam rogów”. Przyjaciele spojrzeli na niego zdziwieni.

Wieczorem mama zajączka usiadła obok Tofika i zapytała: „Co ci jest, synku?”. Tofik opowiedział o pięknym ogonie Kasi i o rogach Lilki. Mama uśmiechnęła się ciepło i powiedziała: „Każdy ma coś wyjątkowego, Tofiku. Ty masz swoje długie uszy, które słyszą nawet najcichszy szelest trawy. I masz nogi, które potrafią skakać najwyżej ze wszystkich zwierząt w dolinie”.

Tofik spojrzał na swoje nogi – były silne i sprężyste. Potem poruszył uszami i usłyszał, jak daleko śpiewa ptak. Uśmiechnął się. Następnego dnia pobiegł do Kasi i Lilki i powiedział: „Wiecie co? Mam uszy, które słyszą, jak rośnie trawa, i nogi, które skaczą aż do chmur. Chcecie zobaczyć?”. I cała trójka bawiła się do zachodu słońca.

Tofik zrozumiał, że zazdrość to taka mała chmurka, która zasłania słońce w sercu. Kiedy przestajemy patrzeć na innych, a zaczynamy dostrzegać swoje własne skarby, chmurka znika i robi się ciepło i radośnie.