Zajączek, który nie lubił jajek

— Bajka do czytania —

W krainie Łąki Tęczowej, gdzie każdej wiosny malowano tysiące pisanek, mieszkał mały zajączek o imieniu Perełka. Jego futerko było białe jak śnieg, a uszy długie i czujne. Był najszybszym biegaczem w całej okolicy, ale miał jeden wielki sekret – Perełka nie lubił jajek.

Podczas gdy inne zajączki z zachwytem nurkowały w koszach pełnych ugotowanych jaj, Perełka wolał zbierać poziomki i żuć młodą trawę. Gdy nadchodziły przygotowania do Wielkanocy, serce mu się krajało. Wszyscy krzyczeli: „Perełka, chodź malować pisanki!” albo „Pomóż chować jajka w ogrodzie!”. A on tylko wzdychał i ukrywał się za krzakiem bzu.

Pewnego dnia starszy zając, Dąbrówka, zarządził wielkie zebranie. „Tegoroczne Święta muszą być wyjątkowe – powiedział poważnie – ale brakuje nam pomysłów. Ktoś musi wymyślić coś nowego, co ucieszy wszystkie dzieci.”

Perełka podniósł nieśmiało łapkę. „A gdyby tak zamiast jajek ukryć w gniazdkach małe, słodkie ciasteczka w kształcie gwiazdek?” – zaproponował cicho. Zające popatrzyły na niego zdziwione. Nikt wcześniej nie słyszał o czymś takim.

Dąbrówka zmarszczył brwi, ale po chwili uśmiechnął się szeroko. „To szalony pomysł – powiedział – ale może właśnie tego nam trzeba. Dzieci uwielbiają niespodzianki.” I tak Perełka dostał szansę, by pokazać, co potrafi.

Przez cały tydzień, zamiast malować jajka, Perełka z pomocą przyjaciół piekł złociste ciasteczka. Każde posypał cukrowym pyłkiem i owinął w błyszczący papier. W Wielkanocny poranek ukrył je w najmniej spodziewanych miejscach – pod płatkami konwalii, w dziupli starego dębu i za kamieniem przy strumyku.

Gdy dzieci wybiegły do ogrodów, ich okrzyki radości niosły się po całej łące. „Ciasteczka! Ciasteczka!” Śmiały się i biegały, szukając słodkich skarbów. Nawet rodzice byli zachwyceni. Od tamtej pory Perełka został głównym cukiernikiem Wielkanocy, a jego pomysł stał się tradycją w całej krainie.