Zajączek Tuptuś i tajemnica gwiazdek

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdki, mały zajączek Tuptuś siedział na pagórku i patrzył w górę. Nagle jedna z gwiazdek oderwała się od nieba i poleciała w dół, błyszcząc jak srebrny pył.

– Och! – pisnął Tuptuś i zerwał się na równe nogi. – Muszę ją znaleźć! Pobiegnę w tę stronę, gdzie spadła! – zawołał do nikogo, bo wokół było już cicho i pusto.

Skakał przez łąkę, aż trafił na starą sowę, która siedziała na gałęzi i przecierała oczy. – Sowo, sowo! Widziałaś gwiazdkę, która spadła? – zapytał zdyszany.

– Gwiazdki spadają daleko, maluchu – mruknęła sowa i ziewnęła. – Ale pamiętaj: każda gwiazdka, która spada, zostawia swój blask w sercu kogoś, kto na nią patrzy.

Tuptuś zmarszczył nosek. Nie do końca rozumiał. Pobiegł dalej i spotkał liska, który bawił się świecącym robaczkiem. – Lisek, lisek! Pomóż mi znaleźć tę gwiazdkę! – poprosił.

– Gwiazdki to nie błyskotki – zaśmiał się lisek. – One są wszędzie, ale żeby je zobaczyć, trzeba umieć patrzeć. Popatrz w oczy mamy, a zobaczysz w nich małe gwiazdki.

Tuptuś zamyślił się. Wrócił do swojej norki, gdzie mama czekała z ciepłym mleczkiem. Spojrzał w jej oczy i rzeczywiście – zobaczył w nich małe, lśniące punkciki, które migotały jak gwiazdki na niebie.

– Mamo, znalazłem gwiazdkę! – szepnął szczęśliwy. – Jest w twoich oczach. Mama uśmiechnęła się i przytuliła go mocno. – Najpiękniejsze gwiazdki są tuż obok nas, Tuptusiu – powiedziała cicho. – Wystarczy, że spojrzymy na kogoś z miłością.